Σπόρος

Τα ακριβά μου λάφυρα
στα χέρια σου κρατώ
προσφέροντας το σώμα μου
ιερόσυλος, πιστός
πάναγνος, αμαρτωλός
θα ΄'ρθω
να σε συλλήσω
μονάχα με τη τη σκέψη
όλα θα θησαυρίσω
σ' ένα τρελό parade
το θέμα σου μονάχα
θα παίζει και θα καίει
κατακλυσμός και όργαση
κοινότοπα και νέα
μα όχι κενά
κι ας μη μπορώ
η έκφραση δε φτάνει
όντας μέσα στον κύκλο σου
χαίρομαι να χαθώ
στην αίσθηση και την υφή
κάθε άπορό μου πόρο
θα υποκύψω, θ' αφεθώ
στο μέλλον και στο χώρο
κι από τα βάθη των γκρεμών
καυτό θ' αφήσω σπόρο...

Όσο κι αν θυμίζουν Villagers of Ioannina City, όσο κι αν ο Παπακων. έχει αφήσει επιγόνους, respect και πάλι respect στην ορμή και τη δημιουργικότητα της νιότης. Εμείς πλέον, άλλης γενιάς θερισμένοι σπόροι, ας θαυμάζουμε τα επερχόμενα...