Γάτα

Πριν το καταλάβουμε
φύσηξε το πρώτο μελτέμι
κι αναρρίγησαν τα κορίτσια με τα σορτσάκια
που περπατούν γελώντας στην προκυμαία
τα φύλλα σκίρτησαν
και κάτι από την υποψία
της άφιξης του επικείμενου χρόνου
έκανε την ατμόσφαιρα
τόσο απόκοσμα διαυγή
σαν ακονισμένη λεπίδα
πέρασαν οι μήνες
και το κορμί
δεν ψήθηκε στο αλάτι
ούτε αγκαλιά στα βότσαλα
όπως λέγαμε το χειμώνα
μόνο έβλεπα απέναντί μου
κάτι μακριά βυσσινί σεντόνια
απλωμένα σε σύρματα
και σκισμένα στις άκρες
κι έλεγες εντάξει
δεν πειράζει
και βλέπαμε κατά τον ορίζοντα
ήξερα πως ήσουν εκεί
κι ας μην σε έβλεπα
είχα την πεποίθηση
πως μιλούσα μέσα από εσένα
όντας εγώ
και χωρίς πια
να διακρίνω
αν μπορούσα, ναι,
θα φορούσα τα ρούχα σου
και θα μεταμορφωνόμουν στη στιγμή
θα γελούσα δυνατά
και θα βάδιζα
λικνιστά και σίγουρα
με τα πατήματά σου
γι αυτό κολλάω επάνω σου
με την επιθυμία
να αφομοιωθώ ολότελα
κι εσύ που με δέχεσαι
ξέρεις πως δέομαι
κι απ την πηγή
μ αφήνεις τα χείλη μου να βρέξω
δεν θέλω άλλες φωνές
δεν θέλω κόσμο
δεν μπορώ να ζω άλλες ζωές φορτικές
μόνο να μπλέκομαι στα πόδια σου
να γλύφω τα δάχτυλά σου
σαν τη γάτα
με την τραχιά γλώσσα
και το επίμονο σύρσιμο