Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Φόρεμα

Κάθε χρόνο
θα γιορτάζουμε
αναδρομικά
τηρώντας όλες τις
κρυφές υποσχέσεις
λέω κρυφές
μα πρέπει να φανερώσω ότι
κάθε βράδυ
απλώνω τακτικά
τα ρούχα σου
και πέφτω επάνω τους
τρίβω τα υφάσματα
ν' ανακατέψω τη μυρωδιά μου
με το αποτύπωμα της υφής σου
πράγματα που
κι εγώ δεν πιστεύω ότι γίνονται
όπως ένας κατά συρροήν
ή ένας μανιακός
συλλέγει τακτικά
κομμάτια από ύφασμα
φίνα σατέν που γλιστρούν απαλά
περιφέρω το σώμα μου γυμνό
με ηδονή που πονά σχεδόν
από δωμάτιο σε δωμάτιο
μετουσιώνομαι σε σένα
μεταλλάσσομαι
θέλω να νιώσω
όπως νιώθεις όταν
το βήμα σου
πάνω στα τακούνια
ο αέρας να φυσά
μέσα σου να σηκώνεται ένα κύμα
γυναίκα
δεν γίνεται αλλιώς
αναστατώνοντας κάθε αίσθηση
αποζητώντας κάθε σου στιγμή
να σ' έχω
όταν δεν μπορώ να σ' έχω
κι αυτό πιο πολύ θεέ μου
να με μεθάει
και να με συνεπαίρνει
συγχωρήστε μου
είναι οι δικές μου
παράφορες εμμονές
τους δίνεις σάρκα και ψυχή
κι όλα τα δικά σου πράγματα
με κυριεύουνε απόλυτα
μέρα τη μέρα
ω, πόσο σε θέλω
ο τρελός κι ανόητος
ακόλαστος κολασμένος σου!

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Κερνάω

Καλό είναι να θυμάσαι από καιρού εις καιρόν την έβδομη σφραγίδα  του Μπέργκμαν Ποτέ δεν ξέρεις αν ο τύπος αποφασίσει να τερματίσει την παρτίδα κι αυτός ο ηθοποιός βρε παιδί μου τι όνομα Έκεροτ κάτι ανάμεσα σε 'Εκτορα και Κέρβερο ο ορισμός του τελειωτικού του οριστικού του μη αναστρέψιμου βάλε ουίσκι διάολε κερνάω

Αναπάντεχα

Είμαστε οι άλλοι πετάω ένα ένα από πανω μου τα αποφόρια που φορτώθηκα στο δρόμο και πάλι ξύνω κάτω από το δέρμα ένα στρώμα εσύ ένα παλίμψηστο αυτοί θέλοντας και μη προχωράμε όλοι μαζί καταπίνοντας όλη την απέχθεια συγχρωτιζόμενος εσμός ημών και υμών με φθίνον σθένος μέρα τη μέρα κοντινοι προορισμοί μου που δεν πρόκειτα να σας φτάσω συντρίβοντας πάνω στην πέτρα το δέρας της υποκρισίας το τέρας της αλαζονείας ανακαλυπτοντας ένα πρόσωπο οικείο και ξένο αλλοιωμένο στο εσύ ξαναγενημένο  στο άγνωστο εγώ δικό μου και δικό σου αληθινό και έντεχνο αναπάντεχο και από πάντα αναμενόμενο

Σε λέω ζωή

Αν αυτό δεν είναι ζωή τότε τι είναι  ζωή μου πες μου, απ' αυτό πιο πολύ αν το κορμί δεν έχει ψυχή τότε κουφάρι σκέτο έν' άδειο κάδρο, μια χλαλοή αν το χάδι δεν  έχει καρδιά πώς θα καιγόμασταν πες μου πώς τ άγγιγμα σου δεν θα ταν φωτιά  αν το φεγγάρι ένας δίσκος κενός τότε η αγάπη ένας ήλιος  σβησμένος, ήλιος νεκρός αν τα λόγια είναι 'μήπως' και 'αν' πως να πιστέψεις αν λέω όσα δεν λέμε μόνο μετράν αν η σιωπή  δεν είναι στάλα χρυσή τότε οι σιωπές μας φωνάζουν όσα δε λέμε κι οι δυο μας μαζί κι αν τα χρόνια μας περνάνε γοργά τότε να λες 'σ' αγαπώ' να το λες η αγάπη μένει στερνά