Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Λίγο ακόμα

Ναι τελικά
επισφαλείς
οι λέξεις κατατρεγμένες
σπασμένες φωνές
και τεθλασμένα γέλια
πόσο θέλω
να χορέψουμε ανάλαφρα
όμορφοι κι αέρινοι
σ' ένα χώρο φωτεινό
φορώντας ρούχα ανοιχτά
και χαμόγελα διαφανή
αγκάλιαζέ με σφιχτά
άφηνέ με
πιάσε με και γω
θα τρέξω ίσια στο κέντρο σου
θα περιμένω γυμνός
και μόνο με την ιδέα
της αναμονής σου
θα είμαι έτοιμος
αγκάλιαζέ με
γλυκά και παράφορα
κλείνε με ερμητικά
ν' αγωνίζομαι
να παραμείνω λίγο ακόμα
και το πρωί
ας κάνουμε ότι
θα βρεθούμε και μετά εδώ
τώρα ακόμα όλο αυτό
που δεν έχει κατακαθίσει
ακόμα το σώμα αχνίζει
άσε με να ακουμπώ
χρειάζομαι όλη μου την αφή
ας σηκωθούμε λέει
κι αυτό το πρωί
με την προοπτική μας
στο τέλος της μέρας
είδα ένα παράπονο
στο βλέμμα σου
πίσω απ' το χαμόγελο
είδα να σκοτεινιάζει
λίγο πιο νωρίς
ανεπαισθήτως
σαν τα χρόνια που κάπου
μένουν ή χάνονται
μη μ' αφήνεις ακόμα
ας  έχει φως
φοβάμαι
για το σκοτάδι που θα έρθει
μείνε ακόμα λίγο
και καθησύχαζέ με
γλυκά
κι από το στήθος σου
άσε με σαν παιδί
μ' εμπιστοσύνη ν' αφεθώ

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Κερνάω

Καλό είναι να θυμάσαι από καιρού εις καιρόν την έβδομη σφραγίδα  του Μπέργκμαν Ποτέ δεν ξέρεις αν ο τύπος αποφασίσει να τερματίσει την παρτίδα κι αυτός ο ηθοποιός βρε παιδί μου τι όνομα Έκεροτ κάτι ανάμεσα σε 'Εκτορα και Κέρβερο ο ορισμός του τελειωτικού του οριστικού του μη αναστρέψιμου βάλε ουίσκι διάολε κερνάω

Αναπάντεχα

Είμαστε οι άλλοι πετάω ένα ένα από πανω μου τα αποφόρια που φορτώθηκα στο δρόμο και πάλι ξύνω κάτω από το δέρμα ένα στρώμα εσύ ένα παλίμψηστο αυτοί θέλοντας και μη προχωράμε όλοι μαζί καταπίνοντας όλη την απέχθεια συγχρωτιζόμενος εσμός ημών και υμών με φθίνον σθένος μέρα τη μέρα κοντινοι προορισμοί μου που δεν πρόκειτα να σας φτάσω συντρίβοντας πάνω στην πέτρα το δέρας της υποκρισίας το τέρας της αλαζονείας ανακαλυπτοντας ένα πρόσωπο οικείο και ξένο αλλοιωμένο στο εσύ ξαναγενημένο  στο άγνωστο εγώ δικό μου και δικό σου αληθινό και έντεχνο αναπάντεχο και από πάντα αναμενόμενο

Σε λέω ζωή

Αν αυτό δεν είναι ζωή τότε τι είναι  ζωή μου πες μου, απ' αυτό πιο πολύ αν το κορμί δεν έχει ψυχή τότε κουφάρι σκέτο έν' άδειο κάδρο, μια χλαλοή αν το χάδι δεν  έχει καρδιά πώς θα καιγόμασταν πες μου πώς τ άγγιγμα σου δεν θα ταν φωτιά  αν το φεγγάρι ένας δίσκος κενός τότε η αγάπη ένας ήλιος  σβησμένος, ήλιος νεκρός αν τα λόγια είναι 'μήπως' και 'αν' πως να πιστέψεις αν λέω όσα δεν λέμε μόνο μετράν αν η σιωπή  δεν είναι στάλα χρυσή τότε οι σιωπές μας φωνάζουν όσα δε λέμε κι οι δυο μας μαζί κι αν τα χρόνια μας περνάνε γοργά τότε να λες 'σ' αγαπώ' να το λες η αγάπη μένει στερνά