Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Λίγο ακόμα

Ναι τελικά
επισφαλείς
οι λέξεις κατατρεγμένες
σπασμένες φωνές
και τεθλασμένα γέλια
πόσο θέλω
να χορέψουμε ανάλαφρα
όμορφοι κι αέρινοι
σ' ένα χώρο φωτεινό
φορώντας ρούχα ανοιχτά
και χαμόγελα διαφανή
αγκάλιαζέ με σφιχτά
άφηνέ με
πιάσε με και γω
θα τρέξω ίσια στο κέντρο σου
θα περιμένω γυμνός
και μόνο με την ιδέα
της αναμονής σου
θα είμαι έτοιμος
αγκάλιαζέ με
γλυκά και παράφορα
κλείνε με ερμητικά
ν' αγωνίζομαι
να παραμείνω λίγο ακόμα
και το πρωί
ας κάνουμε ότι
θα βρεθούμε και μετά εδώ
τώρα ακόμα όλο αυτό
που δεν έχει κατακαθίσει
ακόμα το σώμα αχνίζει
άσε με να ακουμπώ
χρειάζομαι όλη μου την αφή
ας σηκωθούμε λέει
κι αυτό το πρωί
με την προοπτική μας
στο τέλος της μέρας
είδα ένα παράπονο
στο βλέμμα σου
πίσω απ' το χαμόγελο
είδα να σκοτεινιάζει
λίγο πιο νωρίς
ανεπαισθήτως
σαν τα χρόνια που κάπου
μένουν ή χάνονται
μη μ' αφήνεις ακόμα
ας  έχει φως
φοβάμαι
για το σκοτάδι που θα έρθει
μείνε ακόμα λίγο
και καθησύχαζέ με
γλυκά
κι από το στήθος σου
άσε με σαν παιδί
μ' εμπιστοσύνη ν' αφεθώ

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

κανεις

καλησπερίζω  τα μεταίχμια μάτια σου  χορηγός της κάθε ήττας μου που με συνέπεια απεργάζομαι κουράστηκα να μην ξέρω κουράστηκα ν' ακολουθώ - ποιον; τι; -  οι μέρες ατελείωτες σχηματισμοί ενδημικών αντιφάσεων πάνω στο άγρυπνο σώμα των πόλεων φεύγω μια φορά φτάνω στην άκρη του βράχου απ΄την πίσω πλευρά\ ένα σκατομπιτσόμπαρο στενάζει μαζί με πλήθη νόμιμα αγνοούμενων ζώντας σ' έναν υβριδικό όρμο ο βραδυνός ουρανός εφορμούσε εκμηδενίζοντας κάθε μου υπόσταση κι έτσι, να δεις, που θα είναι το σωστό πού βρέθηκα εγώ  ένα λιπαρός λεκές μια κακοφωνία στο χαίνον χάος έλεγα θα περιμένω να ξημερώσει αλλά βυθίστηκα στη δίνη του χρόνου της επιβραδυνόμενης ανάσας σου τελικά δίκιο είχες αφήσου αφήσου στο τέλος εκεί που πρέπει θα καταλήξεις

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα