Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ολότελα

να επιθυμώ
την επιθυμία
επαναλαμβάνοντας
τα υπέρμαχα θέλω
ως με θέλγεις
κι εγώ
εκούσια ανυπεράσπιστος
στο δικό σου χέρι
απόλυτα θέλω να τα ζω
ω, ας μην χρειάζεται
να περιγράφω πλέον
πώς αντέχεται
να αναβιώνεις το βιωμένο

στο πάθος σου θεωρός
όλα απροσδόκητα
αλλιώς με συγκινούν
ο  ζεστός αέρας που καίει
το πρόσωπο
ο καφές το πρωί
η καλημέρα στο φούρνο
όλα με συγκινούν αλλιώτικα
και πείτε ό,τι θέλετε
έτσι μόνο ξέρω
ότι η ζωή είναι ζωή
θεε μου'
έτσι να ζω
ποθώντας όλο και περισσότερο
ολοένα πιο κοντά
να νομίζω πως φτάνω
και πάλι από την αρχή
εξαίσια επανάληψη
περνώ όλα τα κεφάλαια
των ηδονών σου
μαθαίνοντας όλο και κάτι ακόμα
μείνε, μείνε
έλα έξω
και όρισέ τα όλα
με το δικό σου το μέτρο
να σε φορώ επάνω μου
σαν περιδέραιο
και με τ αρώματά σου
να λούζομαι διαρκώς
ναι είναι αλήθεια
κοιτώ τη φωτογραφία
και μέσα της θέλω να μπω
κι όσο ποθώ
τον ίδιο μου τον πόθο
τόσο περισσότερο
για σένα ολότελα θα ζω

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

κανεις

καλησπερίζω  τα μεταίχμια μάτια σου  χορηγός της κάθε ήττας μου που με συνέπεια απεργάζομαι κουράστηκα να μην ξέρω κουράστηκα ν' ακολουθώ - ποιον; τι; -  οι μέρες ατελείωτες σχηματισμοί ενδημικών αντιφάσεων πάνω στο άγρυπνο σώμα των πόλεων φεύγω μια φορά φτάνω στην άκρη του βράχου απ΄την πίσω πλευρά\ ένα σκατομπιτσόμπαρο στενάζει μαζί με πλήθη νόμιμα αγνοούμενων ζώντας σ' έναν υβριδικό όρμο ο βραδυνός ουρανός εφορμούσε εκμηδενίζοντας κάθε μου υπόσταση κι έτσι, να δεις, που θα είναι το σωστό πού βρέθηκα εγώ  ένα λιπαρός λεκές μια κακοφωνία στο χαίνον χάος έλεγα θα περιμένω να ξημερώσει αλλά βυθίστηκα στη δίνη του χρόνου της επιβραδυνόμενης ανάσας σου τελικά δίκιο είχες αφήσου αφήσου στο τέλος εκεί που πρέπει θα καταλήξεις

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα