Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Disconnect

Disconnect
γύριζα στον κόσμο
απλώς περιφέροντας
το σώμα σε λιτανεία
δεν ωφελεί τίποτα
ακατάσχετες φλυαρίες
μια σύναξη ανοησίας
περνούν κάνοντας
όση φασαρία μπορούν
όλοι δηλώνουν παρουσία
γρήγορα κορμιά
γρήγορα αυτοκίνητα
γρήγορα ξεχασμένοι
αφήστε με
θέλω να πάω κάπου
να κρυφτώ
να μη μιλώ
σε άνθρωπο
αν συνεχίσω
να περιφέρομαι
δεν ξέρω πού θα φτάσω
μέχρι να χάσω
κάθε αίσθηση'
και να πέσω κάτω
ξερός σαν νεκρό φύλλο
τι είν αυτό τώρα
ηλιοβασίλεμα το λένε
κουράστηκαν τα μάτια μου
πόνεσα να κοιτώ
με τόση ένταση
και να μη βλέπω τίποτα
έμεινα ασύνδετος
και άναυδος
disconnect
σφάλμα
πού είσαι
μη μ' αφήνεις
θα με παρασύρει
αυτό το γελοίο πλήθος
που δεν μπορώ
ό,τι και να κάνω
μένω καρφωμένος κάτω
δώσε μου
κάνε να σηκωθώ λίγο
αφήστε με ανόητοι
σε λίγο να
θα έρθει  να με πάρει
από το χέρι
δεν πειράζει
παρεξήγηση
όλα καλά
όλα εντάξει
όλα καλά θα λέω
στην άκρη του δρόμου
τσαλακωμένοι
μα ζωντανοί


Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

κανεις

καλησπερίζω  τα μεταίχμια μάτια σου  χορηγός της κάθε ήττας μου που με συνέπεια απεργάζομαι κουράστηκα να μην ξέρω κουράστηκα ν' ακολουθώ - ποιον; τι; -  οι μέρες ατελείωτες σχηματισμοί ενδημικών αντιφάσεων πάνω στο άγρυπνο σώμα των πόλεων φεύγω μια φορά φτάνω στην άκρη του βράχου απ΄την πίσω πλευρά\ ένα σκατομπιτσόμπαρο στενάζει μαζί με πλήθη νόμιμα αγνοούμενων ζώντας σ' έναν υβριδικό όρμο ο βραδυνός ουρανός εφορμούσε εκμηδενίζοντας κάθε μου υπόσταση κι έτσι, να δεις, που θα είναι το σωστό πού βρέθηκα εγώ  ένα λιπαρός λεκές μια κακοφωνία στο χαίνον χάος έλεγα θα περιμένω να ξημερώσει αλλά βυθίστηκα στη δίνη του χρόνου της επιβραδυνόμενης ανάσας σου τελικά δίκιο είχες αφήσου αφήσου στο τέλος εκεί που πρέπει θα καταλήξεις

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα