Τα φύλλα

Εγώ δεν ξέρω

παρά μονάχα

να σ' αγαπώ ακόμα

δεν έχω άλλο

να περιμένω

ένα φιλί στο στόμα

δεν έχω γέλιο

ούτε και χρώμα
ένα χαμένο σώμα
που τριγυρνάει
και το σκορπάει
στο χρόνο που πονάει
και που μετράει
κάθε σφυγμό σου
κρέμεται στο λαιμό σου
σαν ένα ξένο
παιδί χαμένο
και λίγο τρομαγμένο
που δε γελάει
ούτε μιλάει
και όλο μελετάει
τα δίχως λόγια
μνήμη υπόγεια
μονάχο τραγουδάει
μέσα στη νύχτα
ρίχνει τα δίχτυα
σκορπά στους πέντε ανέμους
με νικημένους
και ξεχασμένους
στο λάθος τους χαμένους
εγώ μιλάω
παρακαλάω
για μένα να ανοίγεις
τα δυο σου φύλλα
και σαν βροχούλα
μέσα σου να με πίνεις