Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Γιατί είσαι εδώ

να αγκαλιάσω
τον αστράγαλό σου
σαν λεπτό διάφανο βραχιόλι
να κυλήσω στο λαιμό σου
σαν την τελευταία σταγόνα ποτό
να διασχίσω την ενδοχώρα
μέχρι το δροσερό λιβάδι
και να προσφέρω
χοή και θυσία
να βρέξω τα χείλη μου
νοτισμένα μάτια
κλείνω και πέφτω βαθιά
έτσι πρέπει να είναι
όταν βυθίζεσαι στο έρεβος
και πάλι επάνω
με μιαν ανάσα
ρίξε μου ένα νεύμα
κάνε στο πέρασμά σου'
να θροίζουνε
τα φύλλα σαν σκέψεις που πετάνε
ερωτικά να πλανεύονται
σμίξιμο
ανατριχίλα
λιτανεία ορθή
πόσα μάτια γυρίζουνε
φθονούνε ή ορέγονται
κάνε να μην μπορέσω ποτέ
να πω σε χόρτασα
να μη φτάσω ποτέ
ως το πιο έσχατο
να σε τρυγώ
κι όλο να καρπίζεις
με τον ανθό στα χείλη
κι ένα χαμόγελο μαργαριτάρι
αγάπη μου
αχ να σε πάρω
και πίσω ποτέ
να μη γυρίσω πάλι
άδραξε και όρισέ με
κάνε με δικό σου νικητή
έλα να παλέψουμε
και να καλπάσουμε μαζί
όπως ποτέ
δώσε μου σχήμα
μέσα στο στόμα σου
φανέρωσέ μου
όλα τα μυστικά
κοινωνήσέ μου
τα υγρά σου χείλη
άνοιξέ μου το δρόμο
να περνώ και να γελώ
να γελώ και να τραγουδώ
και να λέω
ναι,όλα διπλά τα ζω
γιατί είσαι εδώ! 

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Κερνάω

Καλό είναι να θυμάσαι από καιρού εις καιρόν την έβδομη σφραγίδα  του Μπέργκμαν Ποτέ δεν ξέρεις αν ο τύπος αποφασίσει να τερματίσει την παρτίδα κι αυτός ο ηθοποιός βρε παιδί μου τι όνομα Έκεροτ κάτι ανάμεσα σε 'Εκτορα και Κέρβερο ο ορισμός του τελειωτικού του οριστικού του μη αναστρέψιμου βάλε ουίσκι διάολε κερνάω

Αναπάντεχα

Είμαστε οι άλλοι πετάω ένα ένα από πανω μου τα αποφόρια που φορτώθηκα στο δρόμο και πάλι ξύνω κάτω από το δέρμα ένα στρώμα εσύ ένα παλίμψηστο αυτοί θέλοντας και μη προχωράμε όλοι μαζί καταπίνοντας όλη την απέχθεια συγχρωτιζόμενος εσμός ημών και υμών με φθίνον σθένος μέρα τη μέρα κοντινοι προορισμοί μου που δεν πρόκειτα να σας φτάσω συντρίβοντας πάνω στην πέτρα το δέρας της υποκρισίας το τέρας της αλαζονείας ανακαλυπτοντας ένα πρόσωπο οικείο και ξένο αλλοιωμένο στο εσύ ξαναγενημένο  στο άγνωστο εγώ δικό μου και δικό σου αληθινό και έντεχνο αναπάντεχο και από πάντα αναμενόμενο

Σε λέω ζωή

Αν αυτό δεν είναι ζωή τότε τι είναι  ζωή μου πες μου, απ' αυτό πιο πολύ αν το κορμί δεν έχει ψυχή τότε κουφάρι σκέτο έν' άδειο κάδρο, μια χλαλοή αν το χάδι δεν  έχει καρδιά πώς θα καιγόμασταν πες μου πώς τ άγγιγμα σου δεν θα ταν φωτιά  αν το φεγγάρι ένας δίσκος κενός τότε η αγάπη ένας ήλιος  σβησμένος, ήλιος νεκρός αν τα λόγια είναι 'μήπως' και 'αν' πως να πιστέψεις αν λέω όσα δεν λέμε μόνο μετράν αν η σιωπή  δεν είναι στάλα χρυσή τότε οι σιωπές μας φωνάζουν όσα δε λέμε κι οι δυο μας μαζί κι αν τα χρόνια μας περνάνε γοργά τότε να λες 'σ' αγαπώ' να το λες η αγάπη μένει στερνά