Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Γιατί είσαι εδώ

να αγκαλιάσω
τον αστράγαλό σου
σαν λεπτό διάφανο βραχιόλι
να κυλήσω στο λαιμό σου
σαν την τελευταία σταγόνα ποτό
να διασχίσω την ενδοχώρα
μέχρι το δροσερό λιβάδι
και να προσφέρω
χοή και θυσία
να βρέξω τα χείλη μου
νοτισμένα μάτια
κλείνω και πέφτω βαθιά
έτσι πρέπει να είναι
όταν βυθίζεσαι στο έρεβος
και πάλι επάνω
με μιαν ανάσα
ρίξε μου ένα νεύμα
κάνε στο πέρασμά σου'
να θροίζουνε
τα φύλλα σαν σκέψεις που πετάνε
ερωτικά να πλανεύονται
σμίξιμο
ανατριχίλα
λιτανεία ορθή
πόσα μάτια γυρίζουνε
φθονούνε ή ορέγονται
κάνε να μην μπορέσω ποτέ
να πω σε χόρτασα
να μη φτάσω ποτέ
ως το πιο έσχατο
να σε τρυγώ
κι όλο να καρπίζεις
με τον ανθό στα χείλη
κι ένα χαμόγελο μαργαριτάρι
αγάπη μου
αχ να σε πάρω
και πίσω ποτέ
να μη γυρίσω πάλι
άδραξε και όρισέ με
κάνε με δικό σου νικητή
έλα να παλέψουμε
και να καλπάσουμε μαζί
όπως ποτέ
δώσε μου σχήμα
μέσα στο στόμα σου
φανέρωσέ μου
όλα τα μυστικά
κοινωνήσέ μου
τα υγρά σου χείλη
άνοιξέ μου το δρόμο
να περνώ και να γελώ
να γελώ και να τραγουδώ
και να λέω
ναι,όλα διπλά τα ζω
γιατί είσαι εδώ! 

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

κανεις

καλησπερίζω  τα μεταίχμια μάτια σου  χορηγός της κάθε ήττας μου που με συνέπεια απεργάζομαι κουράστηκα να μην ξέρω κουράστηκα ν' ακολουθώ - ποιον; τι; -  οι μέρες ατελείωτες σχηματισμοί ενδημικών αντιφάσεων πάνω στο άγρυπνο σώμα των πόλεων φεύγω μια φορά φτάνω στην άκρη του βράχου απ΄την πίσω πλευρά\ ένα σκατομπιτσόμπαρο στενάζει μαζί με πλήθη νόμιμα αγνοούμενων ζώντας σ' έναν υβριδικό όρμο ο βραδυνός ουρανός εφορμούσε εκμηδενίζοντας κάθε μου υπόσταση κι έτσι, να δεις, που θα είναι το σωστό πού βρέθηκα εγώ  ένα λιπαρός λεκές μια κακοφωνία στο χαίνον χάος έλεγα θα περιμένω να ξημερώσει αλλά βυθίστηκα στη δίνη του χρόνου της επιβραδυνόμενης ανάσας σου τελικά δίκιο είχες αφήσου αφήσου στο τέλος εκεί που πρέπει θα καταλήξεις

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα