Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Είσαι εδώ




Θα έρθω
χαμηλώνοντας τα φώτα
εισβάλλοντας 
στο μεταίχμιο του ύπνου σου
διεκδικώντας
το κάτι παραπάνω
κοίταξε μέσα σου 
και θα με δεις
αναπάντεχα κοντά σου
ας μην αναμένουμε άλλο πια
οι μέρες φτάνουν και
παρέρχονται
τίποτα δεν μπορεί 
να ανακόψει την πορεία
που ανοίγεις σε μένα
φύλαξε μου
τις καλύτερες θωπείες σου
και με πολύχρωμα ντύματα
κλείσε με έντεχνα
σφράγισέ με
με το στόμα
με τη μυρωδιά
με το νερό που κυλά
απ' την πηγή
αποκοιμιέμαι υγρός
και γαλήνιος
ο ουρανός μου
είναι η σκέψη σου
η φυσική σου παρουσία
ερμηνεύει όλα
τα ανεξήγητα
έχω μάθει πια
και το ξέρω
όσο ζω
είσαι η μοίρα που διαλέγω
ας μη ζηλέψει θεός κανείς
σε παρατηρούσα
να περνάς την είσοδο
ακολούθησα νοητά
το σταθερό σου βήμα
περιπλανήθηκα μαζί
με το βλέμμα σου
ώσπου κατάλαβα πια
πως είμαι εκεί που είσαι
κι ας μένω εδώ
συγχρονίζομαι σε σένα
κι ας καθυστερώ
βρίσκομαι μόνο σε σένα
κι ας έρχονται ώρες που
σ' αναζητώ
μη μ' αφήνεις έστω και λίγο
τώρα που σ' έχω πια βρει
δεν   υπάρχει άλλος τρόπος
και τίποτα αλλιώς
δεν το μπορώ
στο ένα
στα πάντα που έχω
σε όλα για όλα
είσαι για μένα εδώ











Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Κερνάω

Καλό είναι να θυμάσαι από καιρού εις καιρόν την έβδομη σφραγίδα  του Μπέργκμαν Ποτέ δεν ξέρεις αν ο τύπος αποφασίσει να τερματίσει την παρτίδα κι αυτός ο ηθοποιός βρε παιδί μου τι όνομα Έκεροτ κάτι ανάμεσα σε 'Εκτορα και Κέρβερο ο ορισμός του τελειωτικού του οριστικού του μη αναστρέψιμου βάλε ουίσκι διάολε κερνάω

Αναπάντεχα

Είμαστε οι άλλοι πετάω ένα ένα από πανω μου τα αποφόρια που φορτώθηκα στο δρόμο και πάλι ξύνω κάτω από το δέρμα ένα στρώμα εσύ ένα παλίμψηστο αυτοί θέλοντας και μη προχωράμε όλοι μαζί καταπίνοντας όλη την απέχθεια συγχρωτιζόμενος εσμός ημών και υμών με φθίνον σθένος μέρα τη μέρα κοντινοι προορισμοί μου που δεν πρόκειτα να σας φτάσω συντρίβοντας πάνω στην πέτρα το δέρας της υποκρισίας το τέρας της αλαζονείας ανακαλυπτοντας ένα πρόσωπο οικείο και ξένο αλλοιωμένο στο εσύ ξαναγενημένο  στο άγνωστο εγώ δικό μου και δικό σου αληθινό και έντεχνο αναπάντεχο και από πάντα αναμενόμενο

Σε λέω ζωή

Αν αυτό δεν είναι ζωή τότε τι είναι  ζωή μου πες μου, απ' αυτό πιο πολύ αν το κορμί δεν έχει ψυχή τότε κουφάρι σκέτο έν' άδειο κάδρο, μια χλαλοή αν το χάδι δεν  έχει καρδιά πώς θα καιγόμασταν πες μου πώς τ άγγιγμα σου δεν θα ταν φωτιά  αν το φεγγάρι ένας δίσκος κενός τότε η αγάπη ένας ήλιος  σβησμένος, ήλιος νεκρός αν τα λόγια είναι 'μήπως' και 'αν' πως να πιστέψεις αν λέω όσα δεν λέμε μόνο μετράν αν η σιωπή  δεν είναι στάλα χρυσή τότε οι σιωπές μας φωνάζουν όσα δε λέμε κι οι δυο μας μαζί κι αν τα χρόνια μας περνάνε γοργά τότε να λες 'σ' αγαπώ' να το λες η αγάπη μένει στερνά