Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Είσαι εδώ




Θα έρθω
χαμηλώνοντας τα φώτα
εισβάλλοντας 
στο μεταίχμιο του ύπνου σου
διεκδικώντας
το κάτι παραπάνω
κοίταξε μέσα σου 
και θα με δεις
αναπάντεχα κοντά σου
ας μην αναμένουμε άλλο πια
οι μέρες φτάνουν και
παρέρχονται
τίποτα δεν μπορεί 
να ανακόψει την πορεία
που ανοίγεις σε μένα
φύλαξε μου
τις καλύτερες θωπείες σου
και με πολύχρωμα ντύματα
κλείσε με έντεχνα
σφράγισέ με
με το στόμα
με τη μυρωδιά
με το νερό που κυλά
απ' την πηγή
αποκοιμιέμαι υγρός
και γαλήνιος
ο ουρανός μου
είναι η σκέψη σου
η φυσική σου παρουσία
ερμηνεύει όλα
τα ανεξήγητα
έχω μάθει πια
και το ξέρω
όσο ζω
είσαι η μοίρα που διαλέγω
ας μη ζηλέψει θεός κανείς
σε παρατηρούσα
να περνάς την είσοδο
ακολούθησα νοητά
το σταθερό σου βήμα
περιπλανήθηκα μαζί
με το βλέμμα σου
ώσπου κατάλαβα πια
πως είμαι εκεί που είσαι
κι ας μένω εδώ
συγχρονίζομαι σε σένα
κι ας καθυστερώ
βρίσκομαι μόνο σε σένα
κι ας έρχονται ώρες που
σ' αναζητώ
μη μ' αφήνεις έστω και λίγο
τώρα που σ' έχω πια βρει
δεν   υπάρχει άλλος τρόπος
και τίποτα αλλιώς
δεν το μπορώ
στο ένα
στα πάντα που έχω
σε όλα για όλα
είσαι για μένα εδώ











Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Κερνάω

Καλό είναι να θυμάσαι από καιρού εις καιρόν την έβδομη σφραγίδα  του Μπέργκμαν Ποτέ δεν ξέρεις αν ο τύπος αποφασίσει να τερματίσει την παρτίδα κι αυτός ο ηθοποιός βρε παιδί μου τι όνομα Έκεροτ κάτι ανάμεσα σε 'Εκτορα και Κέρβερο ο ορισμός του τελειωτικού του οριστικού του μη αναστρέψιμου βάλε ουίσκι διάολε κερνάω

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία