Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ανταμοιβή

Οι μέρες που πέρασαν
σαν σιωπηλοί φανοστάτες
στην προκυμαία
__________________
και το κύμα
που δεν έσκαγε
ένας υπόκωφος παφλασμός μόνο
ύποπτα σκοτεινά νερά
(...................................)
τα κεριά στα παραλιακά τα κέντρα
κι ο βουερός ανιαρός βόμβος
του αλλοπαρμένου πλήθους
κανείς δεν πρόσεχε
το μολυβένιο ουρανό
με το μαβί του περιδέραιο
μόνον εγώ
έβλεπα
να σκάνε τα κύματα
στο λαιμό
και τους λαγόνες σου
κατανόησα έξαφνα
όλες τις μυστικές φόρμουλες
το κάθε άρωμα
μου έγινε οικείο
αναδύοντας περίπλοκους συνδυασμούς
μέσα απ' το δροσερό φύλο σου
δεν ζητώ
παρά να κάνω μία παύση
να ξεκινήσω να σε φιλώ
από τα πόδια ως τ' ακροχείλι
θε μου
μου ναι τόσο σαφές
σαν να διψώ
και ξέρω κατά πού να κάνω
να η πηγή μου
να το νερό
να το δέρμα μου
γνώριμο στις ρώγες
των δακτύλων
και το απαλό το στόμα
θα βρω φιλόξενα τα χείλη
στενάζοντας από χαρά
και προσμονή
που μ' ανταμείβεις
με των θεών τις ηδονές

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Κερνάω

Καλό είναι να θυμάσαι από καιρού εις καιρόν την έβδομη σφραγίδα  του Μπέργκμαν Ποτέ δεν ξέρεις αν ο τύπος αποφασίσει να τερματίσει την παρτίδα κι αυτός ο ηθοποιός βρε παιδί μου τι όνομα Έκεροτ κάτι ανάμεσα σε 'Εκτορα και Κέρβερο ο ορισμός του τελειωτικού του οριστικού του μη αναστρέψιμου βάλε ουίσκι διάολε κερνάω

Αναπάντεχα

Είμαστε οι άλλοι πετάω ένα ένα από πανω μου τα αποφόρια που φορτώθηκα στο δρόμο και πάλι ξύνω κάτω από το δέρμα ένα στρώμα εσύ ένα παλίμψηστο αυτοί θέλοντας και μη προχωράμε όλοι μαζί καταπίνοντας όλη την απέχθεια συγχρωτιζόμενος εσμός ημών και υμών με φθίνον σθένος μέρα τη μέρα κοντινοι προορισμοί μου που δεν πρόκειτα να σας φτάσω συντρίβοντας πάνω στην πέτρα το δέρας της υποκρισίας το τέρας της αλαζονείας ανακαλυπτοντας ένα πρόσωπο οικείο και ξένο αλλοιωμένο στο εσύ ξαναγενημένο  στο άγνωστο εγώ δικό μου και δικό σου αληθινό και έντεχνο αναπάντεχο και από πάντα αναμενόμενο

Σε λέω ζωή

Αν αυτό δεν είναι ζωή τότε τι είναι  ζωή μου πες μου, απ' αυτό πιο πολύ αν το κορμί δεν έχει ψυχή τότε κουφάρι σκέτο έν' άδειο κάδρο, μια χλαλοή αν το χάδι δεν  έχει καρδιά πώς θα καιγόμασταν πες μου πώς τ άγγιγμα σου δεν θα ταν φωτιά  αν το φεγγάρι ένας δίσκος κενός τότε η αγάπη ένας ήλιος  σβησμένος, ήλιος νεκρός αν τα λόγια είναι 'μήπως' και 'αν' πως να πιστέψεις αν λέω όσα δεν λέμε μόνο μετράν αν η σιωπή  δεν είναι στάλα χρυσή τότε οι σιωπές μας φωνάζουν όσα δε λέμε κι οι δυο μας μαζί κι αν τα χρόνια μας περνάνε γοργά τότε να λες 'σ' αγαπώ' να το λες η αγάπη μένει στερνά