Εν

Όλα μου τα πρέπει
διαλύονται μέσα
στο κύμα του θέλω
θέλω και θέλγω
τι να πω
για τη μοίρα των ανθρώπων
άσπονδοι φίλοι και ξένοι
θραύσματα που προσπαθούν
να ενωθούν και ζητούν
συνεχώς ζητούν
ποια μέριμνα πιο μεγάλη
ποιο χρέος ξεπερνά
την ιερή του έρωτα επίκληση
τα παιδιά μεγαλώνουνε
χτίζοντας νέα οράματα
απλησίαστα ακόμα
κι απ τη σκιά μας
όλα μπαίνουν σ' ένα δρόμο
άλλοτε προχωρούν
άλλοτε καθηλώνονται
οι εποχές γυρνούν
η όψη των πραγμάτων
ανεπαισθήτως μεταβάλλεται
κάθε μέρα
από λίγο
μα τόσο  αμετάκλητα
αν δεν ακούω
τα βήματα στη σκάλα
αν δεν περνά το θρόισμα
στο διάδρομο
αν δεν βλέπω
με την αφή  και το μυαλό μου
θα χάνομαι
μέσα στην αναπόληση
ο νους μου καίγεται
η ψυχή μου ανεβαίνει
κι εξαχνώνεται
στο ανάμεσα
δέξου με
εμένα που άμαθος
βιάζομαι ν' αρπάξω
όλο τον καιρό
στα χείλη και στα χέρια
να ξαναενώσω τις άκρες
να μεριμνήσω
για τη σωτηρία την επίγεια
όσο υπάρχει φως κι ανάσα
τόσο θα λαχταρώ
όλο και πιο πολύ
σ' αυτό το ένα το βέβηλο και άγιο
με τα μάτια μου κλειστά
με δίχως ανάσα πια
ωσαν θεός να υψωθώ