Πόθος

Κάνε μου
κι εγώ ακολουθώ
βρίσκομαι πάντοτε
πίσω απ' αυτά τα βήματα
εκεί που ορίζεις
και με αρώματα εξαίσια
διευρύνω τη μνήμη της όσφρησης
οι δρόμοι που μου άνοιξες
το λεπτό σου φόρεμα
ρίξε το επάνω μου
να γλιστρήσω απαλά
το χέρι μου
στο ανάγλυφο των ονείρων στερέωμα
σε σκέφτομαι ρευστός
μέσα στη νύχτα
παλεύω μόνος
στο ανοιχτό σου παράθυρο
καιροφυλακτώ
κι ας μη μ' αφήνει
ο ανίκητος χρόνος
θα περάσω
θα χωθώ
στην έξω μεριά
στο στενό σου σεντόνι
ξεκινώντας από χαμηλά
θα διασχίσω το κορμί σου
αργά και σταθερά
να σταθώ
σε κάθε σημείο
όλα θέλω να τα αποτυπώσω
σ' εξιδανικεύω
κατ'εξακολούθηση
και το ξέρεις
φαντασίωση
ήσουνα πάντοτε
δική μου
θέλω να περνάνε έτσι
οι ώρες και τα χρόνια
να μένουν όλα
έτσι μετέωρα
ανάμεσα σε δύο κύματα
οργασμικά
και με φωνές, κραυγές
και λόγια σιωπηλά που καίνε
μετά να γελάμε
ω ναι, να γελάμε
από της ψυχής τα βάθη
δεν ζήτησα κάτι άλλο
θεέ μου
είναι λίγα αλλά
είναι όλα
τόσα πολλά
που στερούμαστε
θέλω τον ιδρώτα σου
την ουδέτερη γεύση σου
στα δάχτυλά μου
υγρά να κυλάει
και ένα ένα
να τα περνώ στο στόμα
πρώτα στο δικό μου
μετά στο δικό σου
θέλω να σε γεμίζω
κάθε στιγμή κάθε λεπτό
με σκέψεις δικές μου
εκεί που κάθεσαι
όταν δουλεύεις
στο δρόμο που οδηγείς
στο πεζοδρόμιο που διασχίζεις
κι αναδεύεις τον αέρα, ανεμόεσσα
να σε κυριεύω εξ απήνης
να μισανοίγεις τα χείλη σου
και γω να είμαι εκεί
πόσο ποθώ
αυτό το παραλήρημα
πόσο ποθώ
στην άλλη πλευρά
πόσο ποθώ
το δικό σου πόθο
να τον κάνω
δικό μου σκοπό