Σαν πρώτη φορά

Θα περιπλανηθούμε ανέμελοι
στην άμμο καίγοντας τα πόδια μας
θα χαθούμε σφιχτά αγκαλιασμένοι
\στο πιο απόλυτο σκοτάδι
θα σου χαϊδεύω τα μαλλιά
και θ' απορείς
δεν έχω μετρήσει ακόμα
ξαφνιάζομαι  κάθε φορά
που αναφλέγεσαι
μέσα στα χέρια μου
πόσο πιο ψηλά
πόσο πιο πολύ
όλα όσα ανακαλύπτω
σε σένα
και μέσα από σένα
πόσα λίγα πράγματα
πώς πορευόμουν τυφλός
και δεν ήξερα
ούτε το φύλλο
ούτε το νερό
μαθαίνω τη γεωγραφία
των αισθήσεων
και σαν παιδί
που διψά
απομυζώ το κάθε τι
άλλοτε μπαίνοντας
μέσα σ' αυτό
ως το τελευταίο μόριο
να χάνομαι εντελώς
το μυαλό μου γίνεται αιθέρας
που διυλίζεται μέσα
απ' τ' ανοιχτό σου στήθος
το περιδέραιο
που απλώνεται επάνω σου
σαν πολλά μικρά δάχτυλα
να σε χαϊδεύουν
θέλω να έρθω πάλιν
με το ελαφρύ κύμα
και την αψάδα της αρμύρας
να φωλιάσω στο κορμί σου
μέσα από τους πόρους σου
θέλω να κατακτήσω
κάθε κρυφή πλευρά
να εισχωρώ στο μυαλό σου
αδράχνοντας τα κάγκελο
δεν μου φτάνει
να έχεις ένα σώμα
θέλω να φτάσω
όσο πιο πέρα γίνεται
μέσα απ' όλες
τις μεταμορφώσεις σου
ο πόθος είναι μια τρέλα
που δεν καταλαγιάζει
μόνο στις βαθύτερες σκέψεις
εκεί να φτάσω
στα πιο βαθιά εντυπωμένα θέλω
έτσι κατεβαίνοντας
ανεβαίνουμε όλο και πιο ψηλά
μέχρι να έρθει η ζάλη
όπως όταν σηκώνομαι
και η ψυχή μου ακόμα
είναι κουλουριασμένη
σαν τη γάτα
στα πόδια σου
να φιλώ
και το μικρό σου δαχτυλάκι
και πάλι από την αρχή
από κάτω
ως την κορφή
σαν πρώτη φορά
να σε κατακτώ