Αρχή

Ακούω στις βεράντες
στις πίσω αυλές
γέλια κι αστεία
ζωές που μπλέκονται
ζωές περνάνε
η μία μέσα απ' την άλλη
στιγμές αλήθειας
στιγμές που συναντιόμαστε
μέσα από ελάχιστες προτάσεις
αποκαλύπτεσαι
όλα μου λες πως φανερώνονται
καλά που θα 'τανε
να μην υπήρχε η ανάγκη
όλα να λέγονται
να διατυπώνονται
μπαίνω όλο και βαθύτερα
μέσα στη σπείρα αυτού του χρόνου
κι έρχομαι  όλο πιο κοντά
αν ήταν όμως δυνατόν
ακόμα λίγο περισσότερο
να με φορέσεις πάνω σου
να γίνω εγώ ό,τι πατάς
κατεβαίνω ποθώντας
να συγκρατήσω μες στο στόμα μου
την απαρχή σου και το τέλος
να μ' εγκολπώνεσαι αργά
ποτέ δεν θα μπορέσω όμως
να καταλάβω
 - ποιος μπορεί; -
να πει τι έζησε τι είδε
από ετούτα εδώ τα άγια
τα σκοτεινά τερπνά μυστήρια
που με τραβάν
κι ας μη μπορώ
το πιο πολύ να προσεγγίσω
ξέρω γιατί δε με αφήνεις
το ξέρω τώρα πια καλά
ίσως γιατί και να μην πρέπει
έτσι σε σένα οριστικά
να ξεχαστώ παρά να μείνω
ψηλά κι αγέρωχα εγώ
που δεν τολμώ στα σκοτεινά
τα υπόγεια βάθη να βουτήξω
κλείνω τα μάτια απομυζώ
απ' την πηγή σαν το μωρό
που το εξόρισαν  στον κόσμο
κι όλο επιστρέφω στην αρχή
μέσα σου πέφτω σαν βροχή