Καίοντας

το υγρό καλοκαίρι
που καίει μέσα
απ' τα μισάνοιχτα χείλη
σταυροπόδι
δουλεύοντας
στη στιγμή
κυλάνε σταγόνες
κι η σκέψη μακραίνει
είσαι και δεν είσαι δω
τώρα εδώ
την πιο κατάλληλη ώρα
για να σ' έχω
η κάθε ώρα
κολλάει επάνω σου
ένα βήμα σίγουρο
επάνω μου καλπάζοντας
το στυλό στα χείλη
στον καθρέφτη που παίζεις
στο όριο ανεβαίνοντας
κατέβασέ το λίγο ακόμα
εκεί στο χώρισμα
το σημάδι του ήλιου
θέλω να βλέπω
πίσω από  μια γωνία
απαρατήρητη
να θεώνεσαι
γυμνή αναδιφώντας
στο βλέμμα,
στη λαγνεία της υποψίας αφής
που με βασανίζει τόσο
με τη σκέψη μόνο
σχεδόν φτάνοντας στο έσχατο
όχι δεν μπορεί
δεν γίνεται να ξοδευτεί
αυτή η επιθυμία
ν' αναλωθεί στον εαυτό της
πρέπει να βρει
τη δίοδό σου
τόσο καιρό
που δε σφάλλει
που ξέρεις τόσο καλά
αχ, πόσο μπορείς
να τα ενώνεις όλα μέσα σου
και να φτιάχνεις κόσμο

από τον έρωτα
και για τον έρωτα
δεν παραδέχομαι
και δεν αναγνωρίζω
τίποτε άλλο υπέρτερο
απ' το δέρμα που ιδρωμένο μεθάει
τον ίδιο τον πόθο του...