Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Θέλω

Θέλω
εγώ
στα χέρια σου
το νήμα μου
γυναίκα
να ορίσεις
όλο μου το βιος
απ' το εδώ
ως το ποτέ
θέλω
να μ' εγκολπωθείς
μέσ' απ το αίμα
και την  υγρή ουσία
να με αφομοιώσεις
έτσι που
τελειωτικά πια
να γίνω
όλος  ένα
ιερό σκήπτρο
δαυλός καιόμενος
ένα κατακόκκινο κάρβουνο
που θα κυοφορείς
μέσα σου
για να γεννάς
μαργαριταρένια σύννεφα
απ το στόμα σου
να λάμπει
ο νυχτερινός ουρανός
στα στίλβοντα πόδια σου
πριν σε σκεφτώ
να είσαι η σκέψη μου
πριν σε δω
να ξέρω πως σε είδα
πριν σε ποθήσω
να σ΄ έχω ποθήσει
πριν να ψελλίσω οτιδήποτε άλλο
ν' απαντώ με κραυγές
και βρυχηθμούς
που μέσα μου ταιριάζω
ανασκάπτοντας
κι αντλώντας
και γω'
θ' αποθέτω
τις καινούριες μέρες
βαθιά να τις φυλάς
έτσι δυνατή
σαν αρχαία ιέρεια
κρατώντας γερά
αδράχνοντας όλα τα θέλω μου
σε μια εκστατική κραυγή
που δεν μοιάζει τίποτα
και κανενός
κι απλώνεται επάνω
στο δέρμα μου
σαν ιερή ανατριχίλα
ανοίγω το στόμα μου
νομίζω πως
μοιάζει σαν η τελευταία πνοή
κι όμως
μ' ανείπωτη χαρά
δες, μέσ από σένα
και για σένα
ξαναζώ

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

Χειροκρότημα

δεν πρόσεχε όλο πατούσε σε κάτι κενά κάτι ρωγμές άηχες ένα φάσμα άπλωνε άρρωστο φως έβρεχε σκόνη λέγανε πως θα περάσει υπομονή είναι ζήτημα... εξαρτάται απ' το μέτρο σύγκρισης για άλλους ένα κλείσιμο του ματιού για άλλους μια ζωή θα περάσουν όλα δεν θα σκέφτεσαι πια αν και ίσως κι εφόσον ο μαστρωπός χρόνος ασελγεί στο ανυποψίαστο σώμα παρατάσεις και παραστάσεις ο πιανίστας σκύβει επάνω από το κύμβαλο κι αναμετράται με το φοβερό κενό των παύσεων πριν το τελειωτικό χειροκρότημα