Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Θέλω

Θέλω
εγώ
στα χέρια σου
το νήμα μου
γυναίκα
να ορίσεις
όλο μου το βιος
απ' το εδώ
ως το ποτέ
θέλω
να μ' εγκολπωθείς
μέσ' απ το αίμα
και την  υγρή ουσία
να με αφομοιώσεις
έτσι που
τελειωτικά πια
να γίνω
όλος  ένα
ιερό σκήπτρο
δαυλός καιόμενος
ένα κατακόκκινο κάρβουνο
που θα κυοφορείς
μέσα σου
για να γεννάς
μαργαριταρένια σύννεφα
απ το στόμα σου
να λάμπει
ο νυχτερινός ουρανός
στα στίλβοντα πόδια σου
πριν σε σκεφτώ
να είσαι η σκέψη μου
πριν σε δω
να ξέρω πως σε είδα
πριν σε ποθήσω
να σ΄ έχω ποθήσει
πριν να ψελλίσω οτιδήποτε άλλο
ν' απαντώ με κραυγές
και βρυχηθμούς
που μέσα μου ταιριάζω
ανασκάπτοντας
κι αντλώντας
και γω'
θ' αποθέτω
τις καινούριες μέρες
βαθιά να τις φυλάς
έτσι δυνατή
σαν αρχαία ιέρεια
κρατώντας γερά
αδράχνοντας όλα τα θέλω μου
σε μια εκστατική κραυγή
που δεν μοιάζει τίποτα
και κανενός
κι απλώνεται επάνω
στο δέρμα μου
σαν ιερή ανατριχίλα
ανοίγω το στόμα μου
νομίζω πως
μοιάζει σαν η τελευταία πνοή
κι όμως
μ' ανείπωτη χαρά
δες, μέσ από σένα
και για σένα
ξαναζώ

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Κερνάω

Καλό είναι να θυμάσαι από καιρού εις καιρόν την έβδομη σφραγίδα  του Μπέργκμαν Ποτέ δεν ξέρεις αν ο τύπος αποφασίσει να τερματίσει την παρτίδα κι αυτός ο ηθοποιός βρε παιδί μου τι όνομα Έκεροτ κάτι ανάμεσα σε 'Εκτορα και Κέρβερο ο ορισμός του τελειωτικού του οριστικού του μη αναστρέψιμου βάλε ουίσκι διάολε κερνάω

Αναπάντεχα

Είμαστε οι άλλοι πετάω ένα ένα από πανω μου τα αποφόρια που φορτώθηκα στο δρόμο και πάλι ξύνω κάτω από το δέρμα ένα στρώμα εσύ ένα παλίμψηστο αυτοί θέλοντας και μη προχωράμε όλοι μαζί καταπίνοντας όλη την απέχθεια συγχρωτιζόμενος εσμός ημών και υμών με φθίνον σθένος μέρα τη μέρα κοντινοι προορισμοί μου που δεν πρόκειτα να σας φτάσω συντρίβοντας πάνω στην πέτρα το δέρας της υποκρισίας το τέρας της αλαζονείας ανακαλυπτοντας ένα πρόσωπο οικείο και ξένο αλλοιωμένο στο εσύ ξαναγενημένο  στο άγνωστο εγώ δικό μου και δικό σου αληθινό και έντεχνο αναπάντεχο και από πάντα αναμενόμενο

Σε λέω ζωή

Αν αυτό δεν είναι ζωή τότε τι είναι  ζωή μου πες μου, απ' αυτό πιο πολύ αν το κορμί δεν έχει ψυχή τότε κουφάρι σκέτο έν' άδειο κάδρο, μια χλαλοή αν το χάδι δεν  έχει καρδιά πώς θα καιγόμασταν πες μου πώς τ άγγιγμα σου δεν θα ταν φωτιά  αν το φεγγάρι ένας δίσκος κενός τότε η αγάπη ένας ήλιος  σβησμένος, ήλιος νεκρός αν τα λόγια είναι 'μήπως' και 'αν' πως να πιστέψεις αν λέω όσα δεν λέμε μόνο μετράν αν η σιωπή  δεν είναι στάλα χρυσή τότε οι σιωπές μας φωνάζουν όσα δε λέμε κι οι δυο μας μαζί κι αν τα χρόνια μας περνάνε γοργά τότε να λες 'σ' αγαπώ' να το λες η αγάπη μένει στερνά