Απ' την αγάπη

μπορώ να κουβαλάω
τη θλίψη της πέτρας
το μούδιασμα από το σκίρτημα
της πρώτης άνοιξης
ν' ανάβω και να σβήνω
μαζί με τα φανάρια των πεζών
και να κυλάω στην άσφαλτο
σαν μαύρο σύννεφο
σταλάζοντας δάκρυα
κ ευγνωμοσύνη
μόνο και μόνο
γιατί μπορώ
αυτό τουλάχιστον
όμως υπάρχουν αιτίες
που δεν μ' αφήνουν
να ησυχάσω
σαν να πρέπει
ν' απολογηθώ
για τα λάθη άλλων
το κορίτσι με το φευγαλέο πρόσωπο
το έχω μαζί μου
θα με ακολουθεί πια
σαν ξεχασμένη αποσκευή
που ξέρεις όμως
ότι είναι εκεί
καλά κρυμμένη
γιατί στο αίνιγμα αυτό
στο τρυφερό το χέρι
που κρατάει μ' εμπιστοσύνη
το χέρι που οδηγεί
είδα
όχι πόνο ούτε συμφορά
είδα αγάπη άφατη'
άδολη
που δεν ζητά τίποτα
μα τίποτα
παρά να είναι
αυτό που είναι
έτσι έκλαψα ήσυχα
όχι από πόνο
ούτε από χαρά
έκλαψα
απ' την αγάπη