Ορθρινό

τα χείλη
σωτηρία και κατάλυση
πρέσβευε για μένα
στόμα που βρίσκεσαι
σε κάθε ίνα
φανερώνεσαι
σε κάθε νευρική σύναψη
τυραννώντας με
 αναπάντεχα πρωινά
ώρες μικρές και λίγες
που δεν περνούν
μόνο στη φαντασία
όταν στέλνοντας
μηνύματα, έντονα εμφατικά
καιγόμουνα
πες μου αν
το νιωσες και συ
όλα μέσα μου
εξεγείρονταν
μια υπόσχεσή σου
τι λέω
μια νύξη καν
είν' αρκετή
παραδόθηκα σε αυτό
το δικό σου
που ορίζεις απόλυτα
- τι μυστήριο κι αυτό-
είσαι και δεν είσαι
είναι μια παράξενη
κι επίμονη κυκλωτική κίνηση
ο βρόχος του έρωτα
που αναπάντεχα σε ζώνει
και δεν σ' αφήνει
να ησυχάσεις
ακόμα και μέσα
στην πιο απόλυτη κούραση
και πρωινή ακινησία
ω, τα μέλη μου
τα νιώθω τόσο βαριά
όταν μαίνονται
καθ εαυτών
εκλιπαρώ
εν ζωή και σε τόπους ονείρων
για των χειλέων
το απομυζώντας
κλέος και ανάγκη
και θεοί οι ίδιοι
δεν αντιμάχονται με τίποτα,
κάνε τη σπονδή σου
μη δείχνοντας έλεος κανένα
υπόφερέ  με
και φέρε με μέσα σου
κάνε με να πονώ για σένα
και γλυκά ν αποθέτω
την κραυγή μου αξημέρωτα
στα στιλβωμένα χέρια σου