Πρωι

Όλα μετράνε
όλα καταγράφονται
ένα αόρατο κοντέρ
παρόν συνεχώς
οι εικόνες περνάνε
δίπλα από ένα
αυτοκίνητο που τρέχει
πιάσε με
μέσα σ' αυτό το χαμό
χάιδεψέ με
καθώς διασχίζουμε
άγονες πεδιάδες
με κουφάρια εργοστασίων
έχω ανάγκη
να φύγουμε
οδηγώντας
βλέποντας μία δύση
οσφρητικό κενό
ένα τοπίο
αναζητά τη μυρωδιά
της μνήμης
κι η μνήμη είναι
κνήμες, λαγόνες
τεντωμένα σε έκσταση
κι αλαλλάζοντα μέλη
ζητώντας λύτρωση
κι οδύνη ηδονική
έρχομαι κάθε βράδυ'
καραδωκώ
μέχρι το ξημέρωμα που
πεθαίνοντας κάθε αντίσταση
κι αναγεννώμενος
ο νέος παλιός πόθος
ω, είμαι εγώ
στ' αλήθεια μέσα σου
πριν με ξεβράσει
η αντίσταση
του δοσμένου χρόνου
έτσι λίγο
στο ενδιάμεσο
τον ξεγελάω και σε φέρνω
στα δικά μου μέτρα
πριν
σκορπίσεις μαζί με
τον άσπονδο ύπνο
πάνω στο αποσταμένο σώμα μου