Ξανά

Πώς με κατέχεις
πώς κυριαρχείς επάνω μου
και με χαρά απαντέχω
τη γλυκιά τυραννία
της αναμονής
πρέπει να έχω τα χείλη σου
πρέπει να έχω
το δροσερό στόμα
και το γλυκό τριαντάφυλλο
να πέσουμε μαζί
και να σηκωθούμε
σε έναν κόσμο
που δεν θα χωρά
παρά τα θέλγητρα
του έρωτα
μη μου πεις
ουτοπίες
ο,τι ζει μέσα μας
ζει για πάντα
κι εκεί έξω
κι ας μην- εμείς τυφλοί-
το βλέπουμε
μπροστά στα μάτια μας
τόσο κοντά που είναι
καμιά φορά
όλα όσα χρειάζεται κανείς
και να μην μπορεί
το χέρι να απλώσει
αυτό το χέρι
είναι δικό μου απόψε
και θα με συντροφεύει
και αύριο
γιατί μ' αυτό
αγγίζω το σώμα
που κουβαλώ
όλον τον άλλο καιρό
κι εδώ τώρα
τόσο απλά
μαζί σου
ζει ξανά!
και είναι τόσο απλό΄
να σ' έχω μέσα μου βαθιά
για πάντα
ασίγαστη φωτιά!