οπου πατάς

όπου πατάς

να το φέρω στα χείλη μου

με τη γλώσσα

το σχήμα των δαχτύλων

να ψηλαφίσω

ω. αφήστε με

δεν υπάρχει άλλος τρόπος

αφήστε με να οδηγηθώ

με την αίσθηση

και τον πόνο3

της επιθυμίας

σαν ν' ανεβαίνουμε 

μια κατάφυτη πλαγιά

το φως απόλυτα διάφανο

και πλήρες

να λες σήμερα, τώρα

όλα τα έχω πια

αλλά και πάλι

να πρέπει να κατεβείς

ένα δρόμο σκονισμένο

πέτρα και χώμα

ένα σπίτι έστεκε άδειο

τα παράθυρα έχασκαν

σαν άδειες μνήμες

έπειτα πάλι

αναζητώντας το δρόμο

για την επιστροφή στο φως

ω, αφήστε μου

το προνόμιο της ανείπωτης αίσθησης

να μην μπορώ καν 

να διηγηθώ

αυτό που το κορμί μεταλαμβάνει

δεν είναι αυτό

είναι η ψυχή μου που φλέγεται

μένει μετέωρη στα πιο πάνω

στρώματα του συνειδητού

επανέρχεται μέσα μόνο

απ' το δικό σου σώμα

κι αυτό το αδιάκοπο 

πήγαιν'  έλα

είναι το δώρο σου

το ακριβό

που ακέραιο το φυλάω

αναβιώνοντας

αλλά και ζώντας το

εκ νέου

στο δικό σου σώμα

ω, αφήστε με να κατέχω

πλήρη αυτή την αίσθηση

τ' άλλα όλα

μια παρένθεση

μια ουδέτερη ζώνη

μόνο η δική μας είναι

η καιόμενη ισημερινός

που συναντώνται

τα θέλω τα αιώνια

με τα βρεμένα χείλη