Κυριακή

Το βλέμμα
είπε όσα
δεν ειπώθηκαν
μέσα σε φως άπλετο
και με καθαρή
την κάθε λεπτομέρεια
δεν πρέπει να λέω
γι' αυτά
δεν είναι δυνατό
να εκφραστεί
γιατί
δεν περιγράφεται
το αίνιγμα αυτό
του έρωτα
- κι ας ήταν για λίγο -
όταν μετουσιώνουν
την αγάπη
τα σώματά μας
δεν είναι απλά
το κέντρο της ηδονής
είναι το κέντρο
όλης της γης
το πιο ιερό
και ακατάλυτο ένα
δυο σώματα
που φέρουν μέσα τους
τη δυνατότητα του άπειρου
κάτι μέσα μου
διέφυγε από μένα
χωρίς να πω τώρα ή πότε
κι έγινε
δικός σου λόγος
τόσο που να μπορώ
να μιλώ
μέσα από σένα
ν' ανασαίνω
μέσα σε σένα
σαν ένας νέος
ομφάλιος λώρος
δεν έχουμε πάψει ποτέ
σ' αυτό το σμίξιμο απλώς
ανασυστήνουμε
το άπειρο μέσα μας
τόσο βαθύ
τόσο χαώδες που
χάνω κάθε λογικό ειρμό
περιδινίζομαι
απ' την αρχή της ύπαρξης
μέχρι το τέλος
μέσα σου
αναγεννημένος
στο χείλος της ανυπαρξίας
και του παντός
στο μεταίχμιο
του ενός
και του τίποτα
μετά
επανέρχομαι σταδιακά
και ζαλισμένος σε ρωτώ
που πήγαμε
και γιατί
γυρίσαμε πίσω
τόσο γρήγορα
και δεν έχεις παρά
μια απορία
γιατί
κατέχεις όλη τη γνώση
πολύ πιο πριν από το πριν
και το μετά
γνωρίζεις τα μυστικά
σαν Βακχίδα
και λίγο λίγο
μου προσφέρεις
τον γλυκό καρπό
που απ' τη λαχτάρα μου
αρπάζω λαίμαργα
σαν παιδί
μη μου το πάρουν'
απ' τα χέρια
ενώ απλά
με οδηγείς
μες τα μυστήρια
μήπως και μάθω κάποτε
σπυρί το σπυρί
απ' το γλυκό το ρόδι
να ξεδιαλέγω το χυμό
βάφοντας κόκκινα
τα ολόγλυκα γεμάτα χείλη