Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Τώρα

Ψάχνεις γυναίκες
που να μου μοιάζουν
γυναίκες
γλυκερές
βαθιά ερωτικές
που έχουν στο βλέμμα
μια φωτεινή λεπίδα
και κατακόκκινα χείλη
γι αυτό βλέπεις
φοράω επιμελώς
τη σκιά μου
για να τονίζεται
αυτό το φως
σε παγιδεύω
έπειτα 
στο βάθος τους
σε βλέπω
και δεν το καταλαβαίνεις
μια γυναίκα
δεν θα το πει
ποτέ
θα σε τραβήξει
στο πλάι
και σαν σκοτεινή θεά
η ίδια
θα σε τυλίξει μέσα της
ώστε να νομίζεις
ανόητα
ότι κυριαρχείς
ενώ ανέκκλητα
θα είσαι κυριευμένος
γιατί εγώ
το θέλησα
ν' ακολουθείς
εγώ οδηγώ
κι ας σου δίνω
το τιμόνι
να παίζεις
τον άντρα που γίνεται
παιδί
κι αντίστροφα
δεν με αφορά
έτσι κι αλλιώς
εγώ μαζί σου
όχι δεν θα παίξω
έχω αρκετά σπαταλήσει
κι ας μην όφειλα
τι περιμένεις, λοιπόν;
φίλα με τώρα
που ξέρεις
πως υπάρχω 
ένα σώμα
που είναι στο χέρι σου
- όχι δεν θα τα έχεις όλα 
έτσι εύκολα -
κάντο δικό σου
όσο πιο πολύ
μπορείς
μη φοβάσαι
δεν ζω πια
με τον ίλιγγο
εγώ θα 
φροντίσω για σένα
μόνο αγάπησέ με
τώρα

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

κανεις

καλησπερίζω  τα μεταίχμια μάτια σου  χορηγός της κάθε ήττας μου που με συνέπεια απεργάζομαι κουράστηκα να μην ξέρω κουράστηκα ν' ακολουθώ - ποιον; τι; -  οι μέρες ατελείωτες σχηματισμοί ενδημικών αντιφάσεων πάνω στο άγρυπνο σώμα των πόλεων φεύγω μια φορά φτάνω στην άκρη του βράχου απ΄την πίσω πλευρά\ ένα σκατομπιτσόμπαρο στενάζει μαζί με πλήθη νόμιμα αγνοούμενων ζώντας σ' έναν υβριδικό όρμο ο βραδυνός ουρανός εφορμούσε εκμηδενίζοντας κάθε μου υπόσταση κι έτσι, να δεις, που θα είναι το σωστό πού βρέθηκα εγώ  ένα λιπαρός λεκές μια κακοφωνία στο χαίνον χάος έλεγα θα περιμένω να ξημερώσει αλλά βυθίστηκα στη δίνη του χρόνου της επιβραδυνόμενης ανάσας σου τελικά δίκιο είχες αφήσου αφήσου στο τέλος εκεί που πρέπει θα καταλήξεις

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα