Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Εκδρομή

Στην εκδρομή
φορέσαμε
τα καλύτερα μας
χαμόγελα
και βγήκαμε
όμορφοι
στον ήλιο
χωρίς να χρειάζεται
να κρύψουμε
κανένα ψεγάδι
γιατί γελώντας
σαν τα παιδιά
όλα δες
γίνονται τόσο εύκολα
τόσο απλά
είναι φυσικό
να σ' αγαπώ
και να παίρνουμε
τους δρόμους
με μια υπόσχεση
μια υπέροχη μέρα
ηλιόλουστοι
και καθαροί
όσο ποτέ
από κάθε
δεύτερη σκέψη
τόσο όμορφα
ταιριαστοί
κι απαλλαγμένοι
από κάθε φόβο
δεν βλέπω
τίποτε άλλο
παρά την άμμο
στην πλάτη σου
και δεν θέλω
παρά ν' ανακατέψω
με σκανταλιές
τα μαλλιά σου
κι είναι σαν
να σε φιλώ γλυκά
κι ας μην μπορώ
να το κάνω
κι είναι σαν
να μας είναι τόσο
γνώριμες
αυτές οι Κυριακές
α, όχι
δεν ήταν πάντα
τόσο εύκολα
οι εκδρομές
κάποτε βαραίνανε
δεν με νοιάζει
η επιστροφή
κι ας θέλω
λίγο ακόμα
όμως ξέρω καλά
πως αυτή η εκδρομή
δεν θα τελειώσει
και με ήλιο
και με συννεφιά
και βροχή
δεν θα με νοιάζει
ούτε όταν θα νυχτώνει
κάποτε νωρίς
γιατί θα σχεδιάζουμε
πάντα
την επόμενη
και την επόμενη
χωρίς έγνοια
για τον χρόνο
γιατί τον κερδίζουμε
κοιτάζοντας
ίσια στα μάτια
κι είναι πια
όλος δικός μας

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

κανεις

καλησπερίζω  τα μεταίχμια μάτια σου  χορηγός της κάθε ήττας μου που με συνέπεια απεργάζομαι κουράστηκα να μην ξέρω κουράστηκα ν' ακολουθώ - ποιον; τι; -  οι μέρες ατελείωτες σχηματισμοί ενδημικών αντιφάσεων πάνω στο άγρυπνο σώμα των πόλεων φεύγω μια φορά φτάνω στην άκρη του βράχου απ΄την πίσω πλευρά\ ένα σκατομπιτσόμπαρο στενάζει μαζί με πλήθη νόμιμα αγνοούμενων ζώντας σ' έναν υβριδικό όρμο ο βραδυνός ουρανός εφορμούσε εκμηδενίζοντας κάθε μου υπόσταση κι έτσι, να δεις, που θα είναι το σωστό πού βρέθηκα εγώ  ένα λιπαρός λεκές μια κακοφωνία στο χαίνον χάος έλεγα θα περιμένω να ξημερώσει αλλά βυθίστηκα στη δίνη του χρόνου της επιβραδυνόμενης ανάσας σου τελικά δίκιο είχες αφήσου αφήσου στο τέλος εκεί που πρέπει θα καταλήξεις

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα