Μεσημέρι

Το μεσημέρι
είπα
θα σε δω
στον ύπνο μου
εκεί
που ήμασταν
πιο πριν
μαζί
και εσύ
ήσουν όλη
δική μου
ήμουνα γύρω σου
σε πολιορκούσα
κι όπως στη γη
πέφτει
η καταιγίδα
με δεχόσουν
ενώ εγώ
σε άγγιζα
για να κυριεύσω
με απόλυτη ορμή
κάθε κρυφή σου
αίσθηση
πυροδοτώντας
μία μία τις δικές σου
μικρές αδυναμίες
που τόσο τις έχω
οικειωθεί
εγώ που
το μόνο
που ποθώ
είναι να ξυπνήσω
και να είμαι
δικό σου σώμα
ακόμα,
και να το 'χω
ζήσει
ή και να μην ξέρω
αλλά να ξυπνώ
με αυτή
την τόσο
επιτακτική
και κυρίαρχη
ανάγκη
να σε νιώσω
και πάλι
δική μου
όσο ποτέ