Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ξεχωριστή

Ξεχωριστή
από πάντα
το ξερες
δεν ήταν εύκολο
δεν υπάρχουν κανόνες
δεν τους χρειαζόσουν
ξεκίνησες να φτιάξεις
τον κόσμο σου
και να τοποθετήσεις
την εικόνα σου
μέσα σ' αυτόν
άλλοι το προσπαθούν
ανεπιτυχώς
εσύ έπρεπε
να καταστείλεις
το μοναδικό
το τάλαντο
του έρωτα
ήθελες μόνο
να μπορείς
να υπάρχεις
έξω απ' το πλήθος
όχι, όχι
δεν σε χωρά
δεν είσαι εκεί
γι' αυτό ψάχνεις
το ξεχωριστό
τι κατάφερες, τελικά
αναρωτιέσαι
μα πώς μπορεί
ν' αναρωτιέται
μια μικρή θάλασσα
το λόγο και την αιτία
δεν υπάρχει
είν' αυταπόδεικτο
κι αν τώρα
κάθομαι
και τα λέω
αυτά με λόγια
σχεδόν πεζά
είναι για ν' αφήσω
ένα ακόμα
ισχνό τεκμήριο
να ξέρουν όλοι
όσοι θα μπορούν
κι όσοι θα καταλαβαίνουν
κάποτε
ότι δεν υπήρξες
μάταια
στο χώρο
κι έξω απ' αυτόν
στις συνήθειες σου
και στην απαίτηση
να μην υποτάσσεσαι
ναι, αγαπημένη,
στέκεσαι μοναδική
χιλιάδες χρόνια
και πριν ακόμα
απ' το χρόνο
στέρεα κερματισμένη
φωτεινά σκοτεινή
ιερά μαινόμενη
βέβηλα παθιασμένη
ερωτικά λατρεμένη
όλα ετούτα
όχι όσο θα σου έπρεπε
όχι όσο ζητούσες
κι απαιτείς
δικαιωματικά
τον δικό σου
πρώτο ρόλο
έτοιμη πια
να υποδυθείς
ό,τι η ζωή
δίνει πίσω
ως όφειλε

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Κερνάω

Καλό είναι να θυμάσαι από καιρού εις καιρόν την έβδομη σφραγίδα  του Μπέργκμαν Ποτέ δεν ξέρεις αν ο τύπος αποφασίσει να τερματίσει την παρτίδα κι αυτός ο ηθοποιός βρε παιδί μου τι όνομα Έκεροτ κάτι ανάμεσα σε 'Εκτορα και Κέρβερο ο ορισμός του τελειωτικού του οριστικού του μη αναστρέψιμου βάλε ουίσκι διάολε κερνάω

Αναπάντεχα

Είμαστε οι άλλοι πετάω ένα ένα από πανω μου τα αποφόρια που φορτώθηκα στο δρόμο και πάλι ξύνω κάτω από το δέρμα ένα στρώμα εσύ ένα παλίμψηστο αυτοί θέλοντας και μη προχωράμε όλοι μαζί καταπίνοντας όλη την απέχθεια συγχρωτιζόμενος εσμός ημών και υμών με φθίνον σθένος μέρα τη μέρα κοντινοι προορισμοί μου που δεν πρόκειτα να σας φτάσω συντρίβοντας πάνω στην πέτρα το δέρας της υποκρισίας το τέρας της αλαζονείας ανακαλυπτοντας ένα πρόσωπο οικείο και ξένο αλλοιωμένο στο εσύ ξαναγενημένο  στο άγνωστο εγώ δικό μου και δικό σου αληθινό και έντεχνο αναπάντεχο και από πάντα αναμενόμενο

Σε λέω ζωή

Αν αυτό δεν είναι ζωή τότε τι είναι  ζωή μου πες μου, απ' αυτό πιο πολύ αν το κορμί δεν έχει ψυχή τότε κουφάρι σκέτο έν' άδειο κάδρο, μια χλαλοή αν το χάδι δεν  έχει καρδιά πώς θα καιγόμασταν πες μου πώς τ άγγιγμα σου δεν θα ταν φωτιά  αν το φεγγάρι ένας δίσκος κενός τότε η αγάπη ένας ήλιος  σβησμένος, ήλιος νεκρός αν τα λόγια είναι 'μήπως' και 'αν' πως να πιστέψεις αν λέω όσα δεν λέμε μόνο μετράν αν η σιωπή  δεν είναι στάλα χρυσή τότε οι σιωπές μας φωνάζουν όσα δε λέμε κι οι δυο μας μαζί κι αν τα χρόνια μας περνάνε γοργά τότε να λες 'σ' αγαπώ' να το λες η αγάπη μένει στερνά