Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ξεχωριστή

Ξεχωριστή
από πάντα
το ξερες
δεν ήταν εύκολο
δεν υπάρχουν κανόνες
δεν τους χρειαζόσουν
ξεκίνησες να φτιάξεις
τον κόσμο σου
και να τοποθετήσεις
την εικόνα σου
μέσα σ' αυτόν
άλλοι το προσπαθούν
ανεπιτυχώς
εσύ έπρεπε
να καταστείλεις
το μοναδικό
το τάλαντο
του έρωτα
ήθελες μόνο
να μπορείς
να υπάρχεις
έξω απ' το πλήθος
όχι, όχι
δεν σε χωρά
δεν είσαι εκεί
γι' αυτό ψάχνεις
το ξεχωριστό
τι κατάφερες, τελικά
αναρωτιέσαι
μα πώς μπορεί
ν' αναρωτιέται
μια μικρή θάλασσα
το λόγο και την αιτία
δεν υπάρχει
είν' αυταπόδεικτο
κι αν τώρα
κάθομαι
και τα λέω
αυτά με λόγια
σχεδόν πεζά
είναι για ν' αφήσω
ένα ακόμα
ισχνό τεκμήριο
να ξέρουν όλοι
όσοι θα μπορούν
κι όσοι θα καταλαβαίνουν
κάποτε
ότι δεν υπήρξες
μάταια
στο χώρο
κι έξω απ' αυτόν
στις συνήθειες σου
και στην απαίτηση
να μην υποτάσσεσαι
ναι, αγαπημένη,
στέκεσαι μοναδική
χιλιάδες χρόνια
και πριν ακόμα
απ' το χρόνο
στέρεα κερματισμένη
φωτεινά σκοτεινή
ιερά μαινόμενη
βέβηλα παθιασμένη
ερωτικά λατρεμένη
όλα ετούτα
όχι όσο θα σου έπρεπε
όχι όσο ζητούσες
κι απαιτείς
δικαιωματικά
τον δικό σου
πρώτο ρόλο
έτοιμη πια
να υποδυθείς
ό,τι η ζωή
δίνει πίσω
ως όφειλε

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

κανεις

καλησπερίζω  τα μεταίχμια μάτια σου  χορηγός της κάθε ήττας μου που με συνέπεια απεργάζομαι κουράστηκα να μην ξέρω κουράστηκα ν' ακολουθώ - ποιον; τι; -  οι μέρες ατελείωτες σχηματισμοί ενδημικών αντιφάσεων πάνω στο άγρυπνο σώμα των πόλεων φεύγω μια φορά φτάνω στην άκρη του βράχου απ΄την πίσω πλευρά\ ένα σκατομπιτσόμπαρο στενάζει μαζί με πλήθη νόμιμα αγνοούμενων ζώντας σ' έναν υβριδικό όρμο ο βραδυνός ουρανός εφορμούσε εκμηδενίζοντας κάθε μου υπόσταση κι έτσι, να δεις, που θα είναι το σωστό πού βρέθηκα εγώ  ένα λιπαρός λεκές μια κακοφωνία στο χαίνον χάος έλεγα θα περιμένω να ξημερώσει αλλά βυθίστηκα στη δίνη του χρόνου της επιβραδυνόμενης ανάσας σου τελικά δίκιο είχες αφήσου αφήσου στο τέλος εκεί που πρέπει θα καταλήξεις

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα