Αντικατοπτρισμοί

Κάποιες φορές χάνομαι
το μυαλό μου
σκορπίζεται
κι ένας τρόμος
με κυριεύει
ότι δεν
θα με αναγνωρίσεις
ότι θα με απωθήσεις
σαν ξένο
κάποιες φορές
χάνω το δρόμο
και περιφέρομαι
τριγύρω σου
χωρίς να ξέρω
που θα σε βρω
πως με βλέπεις
και δε με βλέπεις
φοβάμαι
πως σε χάνω
ενώ, να,
είσαι εκεί
κάποιες φορές
φοβάμαι
να σε αντικρίσω
για να μη δεις
ότι είμαι χαμένος
κι ωστόσο
με ξέρεις τόσο καλά
πριν καν μιλήσω
από τον τόνο
απ' την παύση
με ξέρεις τόσο καλά
κι εγώ χάνομαι
σαν ηλίθιος
πιάνεις
το παραμικρό μου
σήμα
περνάς από μέσα μου
κι εγώ
σ αφήνω να κυλάς
από πάνω μου
σαν ένα αόρατο δίχτυ
να μη μ αφήνει
να σ' αγγίξω
και τρέχω
να σε φτάσω
αλλά δεν σε φτάνω
κι είμαι όρθιος
αλλά δεν υπάρχω
ανάγκη είναι
να σε νιώσω
να πάρω ξανά
τη φλέβα της ζωής
από μέσα σου
δεν ξέρω αν
κι άλλοι το νιώθουν΄
κι ούτε με νοιάζει
ξέρω μόνο
ότι με σένα
ζω
αναπνέω
εκτείνομαι
τελειώνω
αφήνομαι
μόνο αυτό
όλα τ' άλλα
αντικατοπτρισμοί