Ξυπόλητη

Περπατάς
ξυπόλητη
έξω
στο δρόμο
στα μαγαζιά
στην αυλή
δεν υπάρχει
καμία άλλη
πιο αισθησιακή
εικόνα
για να αποταμιεύσω
για τα μοναχικά
βράδια
καρδιά μου
είπα μισές
αλήθειες
όχι δεν συνηθίζεται
το σπίτι
με μια μόνο
φωνή
πώς θα γίνει
θα μιλάω μόνος
θα γυρνάω από
δωμάτιο
σε δωμάτιο
και δεν θα έχω
να μαζεύω
τα ρούχα σου
φεύγοντας, ευτυχώς,
πάντα μου αφήνεις
κάτι
κυρίως, όμως,
θα ήθελα
πολύ
κάτι
που δεν μπορείς
ν' αφήσεις πίσω
θα ήθελα,
πολύ σοβαρά
ν' ακουμπήσεις
πάνω μου
τα δάχτυλά σου
και στα γυμνά σου πόδια
ν' αφιερώσω
το καλύτερο
τραγούδι μου
έπειτα,
με απόλυτη ηδονή
να σκύψω και να
τα φιλήσω
κυρίως δε
εκείνη τη
μικρή ελίτσα
στο δαχτυλάκι
που όταν βρίσκει
διέξοδο
αυθάδικα
ξεπροβάλλει
και παίζει μαζί μου
με προκαλεί
και μου γελά
αυτό το πονηρό
δαχτυλάκι
θα ήθελα
να το φιλούσα
κάθε βράδυ
σαν το μικρό
σκανταλιάρικο παιδί
που κρυφά καμαρώνεις
και γλυκά φιλείς
πριν το σκεπάσεις
και σβήσεις το φως
για να πας
στην επόμενη μέρα
με πιο ελαφριά
σκέψη
και μια καρδιά
γεμάτη αγάπη
γεμάτη εσύ
απ' τ' ακροδάχτυλα
ως τ' αχείλι