Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Κάπου κάπου

Κάπου κάπου
μένω μόνη
και η μέρα
με πληγώνει
κάπου κάπου
θέλω να 'σαι
και μαζί μου
να κοιμάσαι
σαν γυρνάω
απ' το σπίτι
κι είναι κάτι
που μου λείπει
να σε βλέπω
μη λυπάσαι
ξέρεις μ' έχεις
μη φοβάσαι

Κάπου κάπου
σ' έχω σώμα
και ψυχή μου
σ' ένα στρώμα
κάπου κάπου
δεν φοβάμαι
γιατί εγώ το φως σου
θα 'μαι
να με κάνεις
να γελάω
τη ζωή μου
μη χαλάω
να γυρίζω
να σε βλέπω
και μαζί σου
να αντέχω
τα φιλιά μου
να σου δώσω
και δικό μου
να σε νιώσω

Στο ταξίδι
αυτού του κόσμου
να ' σαι πάντοτε
δικός μου
να μου λες
λόγια αγάπης
και τη φλόγα μου
ν' ανάβεις
στο κορμί μου
που φωνάζει
στην καρδιά μου
που σπαράζει
κι ας μη φαίνεται
ψυχή μου
πως μου λείπεις
στη ζωή μου

Τόσα χρόνια
περιμένω
κι άλλα τόσα
υπομένω
να βρεθώ
στην αγκαλιά σου
κι ό,τι έχω όλα
δικά σου
μόνο εγώ, δες, ζω
για σένα
κι είναι τα φιλιά
κρυμμένα
μα στα δίνω
και με πόνο
που μετρώ ξανά
το χρόνο

Κι όλο λέω
θα 'ρθει πάλι
κάποια μέρα
που όλοι οι άλλοι
τι θα πω και που
θα πάμε
να μην έχω να φοβάμαι
να σ' αγγίζω
να γελάμε
να σου δίνω εγώ
το χέρι
να γυρνώ στα ίδια μέρη
και να ξέρεις πως, ψυχή μου,
κάπου κάπου
στη ζωή μου
κάπου υπάρχει και
για μένα
μόνο αλήθεια
κι όχι ψέμα

Κάπου κάπου
αγάπησέ με
και για πάντα
κράτησέ με
γιατί μέσα σου
χωράω
και το ρούχο σου
φοράω
που μου κάνει
όσο κανένα
δες πώς μοιάζει
σαν εμένα
δες πώς έχουμε
αλλάξει
και μαζί σου
έχω φτιάξει
το τραγούδι
το δικό μου
που είσαι συ, απλά,
μωρό μου
μόνο εσύ
εσύ












Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Κερνάω

Καλό είναι να θυμάσαι από καιρού εις καιρόν την έβδομη σφραγίδα  του Μπέργκμαν Ποτέ δεν ξέρεις αν ο τύπος αποφασίσει να τερματίσει την παρτίδα κι αυτός ο ηθοποιός βρε παιδί μου τι όνομα Έκεροτ κάτι ανάμεσα σε 'Εκτορα και Κέρβερο ο ορισμός του τελειωτικού του οριστικού του μη αναστρέψιμου βάλε ουίσκι διάολε κερνάω

Αναπάντεχα

Είμαστε οι άλλοι πετάω ένα ένα από πανω μου τα αποφόρια που φορτώθηκα στο δρόμο και πάλι ξύνω κάτω από το δέρμα ένα στρώμα εσύ ένα παλίμψηστο αυτοί θέλοντας και μη προχωράμε όλοι μαζί καταπίνοντας όλη την απέχθεια συγχρωτιζόμενος εσμός ημών και υμών με φθίνον σθένος μέρα τη μέρα κοντινοι προορισμοί μου που δεν πρόκειτα να σας φτάσω συντρίβοντας πάνω στην πέτρα το δέρας της υποκρισίας το τέρας της αλαζονείας ανακαλυπτοντας ένα πρόσωπο οικείο και ξένο αλλοιωμένο στο εσύ ξαναγενημένο  στο άγνωστο εγώ δικό μου και δικό σου αληθινό και έντεχνο αναπάντεχο και από πάντα αναμενόμενο

Σε λέω ζωή

Αν αυτό δεν είναι ζωή τότε τι είναι  ζωή μου πες μου, απ' αυτό πιο πολύ αν το κορμί δεν έχει ψυχή τότε κουφάρι σκέτο έν' άδειο κάδρο, μια χλαλοή αν το χάδι δεν  έχει καρδιά πώς θα καιγόμασταν πες μου πώς τ άγγιγμα σου δεν θα ταν φωτιά  αν το φεγγάρι ένας δίσκος κενός τότε η αγάπη ένας ήλιος  σβησμένος, ήλιος νεκρός αν τα λόγια είναι 'μήπως' και 'αν' πως να πιστέψεις αν λέω όσα δεν λέμε μόνο μετράν αν η σιωπή  δεν είναι στάλα χρυσή τότε οι σιωπές μας φωνάζουν όσα δε λέμε κι οι δυο μας μαζί κι αν τα χρόνια μας περνάνε γοργά τότε να λες 'σ' αγαπώ' να το λες η αγάπη μένει στερνά