ekvous

Θα καρφωθώ
σαν τριαντάφυλλο
στην καρδιά σου
το αίμα σου
θα μου γεννά
μιαν έξαψη πρωτόγνωρη
άγριο και τρυφερό φιλί
να κυκλώσω με τα κλαδιά μου χέρια
το γλυκό αγκάθι
που πονά κι αναλιγώνει
απέραντες ηδονές
τα τείχη γκρεμίζονται
εκτοξεύοντας υγρό πόθο
στα μάτια μου όλα
γίνονται πρωτόφαντα
το καταλαβαίνεις αυτό;
το παιχνίδι
και το πιο σοβαρό
η συνέπειες του έρωτα
χωρίς έρμα
τι αλλιώς αξίζει να ζεις
αν κάθε φορά
προ παντός
κάθε φορά
δεν ανακαλύπτεις
την κρυμμένη σάρκα
ψυχή που καίει
και λιώνει
αργά και όλο
και πιο γρήγορα
και πάλι largo...
αργότερα,
πετώ πάνω απ' τον περιφερειακό
κάθε φορά
και χάνεται η καρδιά μου σαν παιδί
που παίζει στ' ακρογιάλι
γενέθλια ανεβαίνεις
αγγελική μου έκφανση
σαν γλυκιά ζαχαρωμένη συννεφιά
ή σαν  άτι ρωμαλέα
ιππεύουσα αμαζόνα
α