Όνειρα

Ακούω μέσα μου
τον παφλασμό των κυμάτων
ένα αεράκι ρίχνει
τα μαλλιά σου στο πρόσωπο
απ' την καρδιά μου πηγάζει'
ένας καταρράκτης χρόνος
δεν ξέρω πού εκβάλει
ούτε και πώς ξεκίνησα
και βρέθηκα εδώ κάτω
οι μοίρες μου εμένανε
με παίξανε τα ζάρια
μ' ένα ξένο φύσημα
έλαμψε στα μάτια μου
ο νέος κόσμος
από το τίποτα
έσκασε μέσα μου
η μέρα
έκανα τόσο δρόμο
και παρά λίγο
να ξεμείνω
εδώ πέρα
μητέρα, οργή μου
ξέρεις πως
δεν γέλασα ποτέ
στα πλαστικά μου στρατιωτάκια
κλείστηκα για πάντα
σε μια αμάχη ατέλειωτη
φανταστική
σαν τη ζωή
μην απορείς λοιπόν
που δεν ξεμακραίνω
που απ' το στήθος σου
κρατιέμαι για να ζήσω
μην τυλιχτεί ξανά
σαν τρυφερή αγχόνη
ο ομφάλιος λώρος που τυλίγει
τα πιο βαθιά όνειρά μου