Προορισμός

Καιρέ αδυσώπητε

παραφροσύνη

που όλα καταλύεις

θα γίνω πιο δυνατός

θα μάχομαι

η υπόκωφη κραυγή μου

θα γίνει ορυμαγδός

αν στον έρωτα

είμαστε νικητές

μπορούμε δυνατά

τα αδύνατα

μέσα μου διαρκείς

κι αναγεννιέσαι

με ωδίνες γλυκές

με κάνεις να χαίρομαι

γι' αυτό το φως

το άπειρο

το λιγοστό

τη ζωή διασχίζοντας

σαν τα τελευταία

φωτισμένα βαγόνια της μέρας

προχωρώντας ακάθεκτα

προς το σταθμό

αδυσώπητε χρόνε

περίμενέ με

επιβιβάζομαι

σίγουρος όσο ποτέ

για τον προορισμό