Αναμονές

Λάμψεις
σαν προβολή
παλιάς ταινίας
είναι ο βυθός
είναι το όνειρο
διάβαζα τότε
ωραίες μελωδίες
κι έλεγα μέσα μου
να, έτσι θα το πω αυτό
έτσι εκείνο
το πρώτο φως
με βρίσκει
με μια απέραντη απορία
το σώμα αδέξια
προσπαθεί
προσαρμογή
στο στομάχι συσφίγγεται
ένας κόμπος παλλινδρομεί
και με πνίγει
στη θάλασσα
να βρεθούμε επειγόντως
να φύγει από πάνω μας
η λερή ανάσα
τουκαθεμέρα
ο πνιχτός εσμός
των κλιματιζόμενων
ανθρώπων
να φτάσω γρήγορα σπίτι
ν' ανοίξω τα παράθυρα
και να περιφέρω
χωρίς πανοπλία
τη γυμνή μου διαφάνεια
έλα και κολύμπησε
μέσα της
όλα οδηγούν
μόνο προς αυτό
στον να περιμένω

σταθερές αξίες...