Εκκρεμότητες

όταν ο ήλιος δύει
πίσω απ' το σταθμό πελοποννήσου
σ' ένα βρώμικο τοίχο
ένα μωβ λουλούδι σβήνεται
τα μπαλκόνια που βλέπουν
άλλα μπαλκόνια
οι ένοικοι εξαφανισμένοι
αυτή η άσφαλτος
που με καταπίνει
θέλω ν' ανέβω πιο πάνω
πάντοτε ήθελα
ν' αναχωρώ
στα ψηλότερα
στα μεγαλεπίβολα
μ' αμφίβολα αποτελέσματα
παρά τις προθέσεις
ποτέ δεν φτάνουν
ποτέ δεν φτάσανε
πάντα
εκεί που λίγο ψηλώνεις
τ' όνειρο απότομα
αποδομείται
σ' ένα μετέωρο
σχεδόν ηδονικό κενό
τα μικρά μπαλκόνια
βλέπω καθώς περνώ
και τις μικρές γειτονιές
τα βρώμικα παιδιά στο δρόμο
οι γηραιές πόρνες
ένα ρυπαρό συνονθύλευμα
κι όμως
όλοι παλεύουν
να κρατηθούν
στο χείλος της επιφάνειας
των πραγμάτων
όλα επιφάνεια
ακόμα και πίσω
απ' τους κολλαριστούς γιακάδες
σε audi θωρακισμένες'
με κλιματισμό
κι αυταρέσκεια
περνώ αλήτικα δίπλα σας
κάνοντας κωλιά
σαν δεκαξάχρονο
με πειραγμένο παπάκι
αλλίμονο
πώς να οδηγήσω έτσι
αυτούς που περιμένουν
πώς να πιστέψω
αν δεν πιστεύω
μόνο με το σώμα
μπορώ να δω
άλλως
ένα κουβάρι θελήσεις
κι απογοητεύσεις
ένα κατάστιχο εκκρεμότητες
που όσο πάει και μακραίνει
πίσω μου