Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αίσθηση

Μόνο
μέσα σ' αυτό το σώμα
μπορώ να είμαι
δεν χρειάζεται 
να υποδύομαι
όταν μου δόθηκες
ναι, 
θα έτρεχα 
κάθε σου επιθυμία
πώς να μην 
την ικανοποιήσω
έγινα ένα
κι έτσι απλά
θα μπορούσα
να μείνω εκεί
πληρότης μου
αξίζει κάθε ώρα
και λεπτό
της προσμονής
αγάπη μου
δεν είναι τίποτα
πιο οριστικό
τίποτα πιο
λυτρωτικό
από την προσδοκία
της αναμονής
έλα να μείνουμε
ζεστοί
κι αγκαλιασμένοι
ενώ η χαρά τριγύρω
θα διαχέεται
με το χορό
και το τραγούδι
των παιδιών
αργότερα
μόνο να γινόταν
στο χρόνο μια παύση
ή ένα πέρασμα
στη σιγή του φωτός
ή στον άσπρο πάγο
του απέραντου
να διάβαινε αυτή η στιγμή
διολισθαίνοντας σε ένα τώρα
που κρατώ στην αγκαλιά μου
ζεστό και λαγαρό
νιώθοντας ως τα πιο μύχια πως
θεέ μου, 
δικό μου είναι αυτό το σώμα
αξεδιάλυτο από μένα
κάνε την αίσθηση αυτή
με διάρκεια
μη με κλείνεις 
στον ασφυκτικό κλοιό του νερού
πάνω στο σεντόνι 
ένιωσα ελεύθερος
με αγάπησες
με όλο σου το αίμα
είσαι ακόμα γύρω μου
σαν να μου πήραν κάτι 
ένα χέρι
ή μία σκέψη
κι όμως ακόμα
μαζί μου εδώ 
το νιώθω

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Κερνάω

Καλό είναι να θυμάσαι από καιρού εις καιρόν την έβδομη σφραγίδα  του Μπέργκμαν Ποτέ δεν ξέρεις αν ο τύπος αποφασίσει να τερματίσει την παρτίδα κι αυτός ο ηθοποιός βρε παιδί μου τι όνομα Έκεροτ κάτι ανάμεσα σε 'Εκτορα και Κέρβερο ο ορισμός του τελειωτικού του οριστικού του μη αναστρέψιμου βάλε ουίσκι διάολε κερνάω

Αναπάντεχα

Είμαστε οι άλλοι πετάω ένα ένα από πανω μου τα αποφόρια που φορτώθηκα στο δρόμο και πάλι ξύνω κάτω από το δέρμα ένα στρώμα εσύ ένα παλίμψηστο αυτοί θέλοντας και μη προχωράμε όλοι μαζί καταπίνοντας όλη την απέχθεια συγχρωτιζόμενος εσμός ημών και υμών με φθίνον σθένος μέρα τη μέρα κοντινοι προορισμοί μου που δεν πρόκειτα να σας φτάσω συντρίβοντας πάνω στην πέτρα το δέρας της υποκρισίας το τέρας της αλαζονείας ανακαλυπτοντας ένα πρόσωπο οικείο και ξένο αλλοιωμένο στο εσύ ξαναγενημένο  στο άγνωστο εγώ δικό μου και δικό σου αληθινό και έντεχνο αναπάντεχο και από πάντα αναμενόμενο

Σε λέω ζωή

Αν αυτό δεν είναι ζωή τότε τι είναι  ζωή μου πες μου, απ' αυτό πιο πολύ αν το κορμί δεν έχει ψυχή τότε κουφάρι σκέτο έν' άδειο κάδρο, μια χλαλοή αν το χάδι δεν  έχει καρδιά πώς θα καιγόμασταν πες μου πώς τ άγγιγμα σου δεν θα ταν φωτιά  αν το φεγγάρι ένας δίσκος κενός τότε η αγάπη ένας ήλιος  σβησμένος, ήλιος νεκρός αν τα λόγια είναι 'μήπως' και 'αν' πως να πιστέψεις αν λέω όσα δεν λέμε μόνο μετράν αν η σιωπή  δεν είναι στάλα χρυσή τότε οι σιωπές μας φωνάζουν όσα δε λέμε κι οι δυο μας μαζί κι αν τα χρόνια μας περνάνε γοργά τότε να λες 'σ' αγαπώ' να το λες η αγάπη μένει στερνά