Άγγελος

Θέλω να φωνάξω
κι η φωνή μου βγαίνει
πηχτή σαν σκοτάδι
ή σαν το αίμα των σκοτωμένων σκύλων
εμβρόντητος
μπροστά στο αναπάντεχο
της ζωής
τα μικρά μπακλαβαδωτά
μπαλκονάκια
Κυψέλη
οδός Βελβενδούς
το βράδυ ήταν καλύτερα
γηραιά ζευγάρια
στο μπαλκόνι
στο πάρκο
Αλβανοί παίζοντας ντόμινο
και μαύροι γυρολόγοι
να πάρω το δρόμο
λίγο πιο πάνω
και παραπάνω
στο μαγαζί
με τις vintage μηχανές
μια μηχανή του χρόνου
η γειτονιά μου
και το κρεβάτι μου
ο τόπος
που όλα διεκδικούνται
και ξανά κερδίζονται
το κεφάλι μου ελαφραίνει
όσο ανεβαίνω προς το λόφο
όπου πατάει το πόδι σου
θέλω να πατώ
ν' ακολουθώ το βαρύ σου
το ελαφρύ σου βήμα
το αέρινο πέρασμά σου
την αίσθηση που αποπνέει
κάθε σου κίνηση
πόσο ποθώ
να σε ποθώ ανεπίδοτα
η ανταμοιβή μου να είναι
η προσμονή σου
α, κάνε με, ξέρεις,
να περιμένω
με αγωνία και μια μικρή
ανησυχία
το ίδιο το πάθος
μην με καταπιεί
σαν ιδέα που
δεν ξέρει πώς
να γίνεται στ' αλήθεια
όμορφο γαλάζιο βήμα μου
θέλω
ως θα γλιστρήσεις εδώ
πίσω σου να σταθώ
και σαν αντάρτης άνεμος
τα μέσα σου
ν' ανανταριάσω
έτσι που να με δέχεσαι
κι όλο γλυκά
κι όλο με μάτια σφαλιστά
σαν άγγελός μου μυστικά
να μου χαμογελάς