Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Φιλι...

Αυτό το σώμα
δεν είναι δικό μου
είναι μια χειρονομία
που εκκρεμεί
όταν βρίσκεται
στο δικό σου
μια χαμένη ισορροπία
που ξαναβρίσκεται
ήρθες από μακριά
σ' αυτό το χώρο
συναντήθηκαν
διαδρομές
φιλιά κι αγγίγματα
πάνω σου ενώνονται
κάθε πριν και μετά
μείνε
ακόμα λίγο
αυτή η αγκαλιά
είναι το μέτρο μου
αναμονή και λαχτάρα
καρδιά μου
θέλω ν' ακούσω
το δικό σου χτύπο
και να συγχρονιστώ
τρέχω να σε προλάβω
ας μείνουμε εδώ
σε ένωση μοναδική
ζητώ να επιστρέφω
σ' αυτό που ζούμε
επιμηκύνοντας'
την ένταση της στιγμής
όταν
ένθεη
δίνοντας σώμα και ψυχή
μα πιο πολύ ψυχή
που γίνεται φωτιά
που γίνεται παφλασμός
φύση ζωώδης
και τρυφερή μαζί
πώς δίνεσαι
στις μυστικές σου δεήσεις
κι εγώ απλώς
ο τρόπος και το μέσο
ξεδίπλωσέ μου
κάθε μανία
με ιερή αφοσίωση
γίνεσαι η γυναίκα
η μία κι όλες μαζί
καταλύοντας
στα εκούσια δεσμά
σαν ενώτιο
όλα μέσα σου ενώνονται
κι αναγενώνται
ξανά καινούριοι
τροπαιοφόροι
εραστές
στο όνειρο
και στο απόγευμα
όλα διάφανα λάμπουν
σαν μετά τη βροχή
κι όλα τα δέχομαι μέσα μου'
ευτυχισμένα και καθαρά
ως δίνεσαι ολόψυχα
σ' αυτό το φιλί

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

κανεις

καλησπερίζω  τα μεταίχμια μάτια σου  χορηγός της κάθε ήττας μου που με συνέπεια απεργάζομαι κουράστηκα να μην ξέρω κουράστηκα ν' ακολουθώ - ποιον; τι; -  οι μέρες ατελείωτες σχηματισμοί ενδημικών αντιφάσεων πάνω στο άγρυπνο σώμα των πόλεων φεύγω μια φορά φτάνω στην άκρη του βράχου απ΄την πίσω πλευρά\ ένα σκατομπιτσόμπαρο στενάζει μαζί με πλήθη νόμιμα αγνοούμενων ζώντας σ' έναν υβριδικό όρμο ο βραδυνός ουρανός εφορμούσε εκμηδενίζοντας κάθε μου υπόσταση κι έτσι, να δεις, που θα είναι το σωστό πού βρέθηκα εγώ  ένα λιπαρός λεκές μια κακοφωνία στο χαίνον χάος έλεγα θα περιμένω να ξημερώσει αλλά βυθίστηκα στη δίνη του χρόνου της επιβραδυνόμενης ανάσας σου τελικά δίκιο είχες αφήσου αφήσου στο τέλος εκεί που πρέπει θα καταλήξεις

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα