Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Φιλι...

Αυτό το σώμα
δεν είναι δικό μου
είναι μια χειρονομία
που εκκρεμεί
όταν βρίσκεται
στο δικό σου
μια χαμένη ισορροπία
που ξαναβρίσκεται
ήρθες από μακριά
σ' αυτό το χώρο
συναντήθηκαν
διαδρομές
φιλιά κι αγγίγματα
πάνω σου ενώνονται
κάθε πριν και μετά
μείνε
ακόμα λίγο
αυτή η αγκαλιά
είναι το μέτρο μου
αναμονή και λαχτάρα
καρδιά μου
θέλω ν' ακούσω
το δικό σου χτύπο
και να συγχρονιστώ
τρέχω να σε προλάβω
ας μείνουμε εδώ
σε ένωση μοναδική
ζητώ να επιστρέφω
σ' αυτό που ζούμε
επιμηκύνοντας'
την ένταση της στιγμής
όταν
ένθεη
δίνοντας σώμα και ψυχή
μα πιο πολύ ψυχή
που γίνεται φωτιά
που γίνεται παφλασμός
φύση ζωώδης
και τρυφερή μαζί
πώς δίνεσαι
στις μυστικές σου δεήσεις
κι εγώ απλώς
ο τρόπος και το μέσο
ξεδίπλωσέ μου
κάθε μανία
με ιερή αφοσίωση
γίνεσαι η γυναίκα
η μία κι όλες μαζί
καταλύοντας
στα εκούσια δεσμά
σαν ενώτιο
όλα μέσα σου ενώνονται
κι αναγενώνται
ξανά καινούριοι
τροπαιοφόροι
εραστές
στο όνειρο
και στο απόγευμα
όλα διάφανα λάμπουν
σαν μετά τη βροχή
κι όλα τα δέχομαι μέσα μου'
ευτυχισμένα και καθαρά
ως δίνεσαι ολόψυχα
σ' αυτό το φιλί

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

Χειροκρότημα

δεν πρόσεχε όλο πατούσε σε κάτι κενά κάτι ρωγμές άηχες ένα φάσμα άπλωνε άρρωστο φως έβρεχε σκόνη λέγανε πως θα περάσει υπομονή είναι ζήτημα... εξαρτάται απ' το μέτρο σύγκρισης για άλλους ένα κλείσιμο του ματιού για άλλους μια ζωή θα περάσουν όλα δεν θα σκέφτεσαι πια αν και ίσως κι εφόσον ο μαστρωπός χρόνος ασελγεί στο ανυποψίαστο σώμα παρατάσεις και παραστάσεις ο πιανίστας σκύβει επάνω από το κύμβαλο κι αναμετράται με το φοβερό κενό των παύσεων πριν το τελειωτικό χειροκρότημα