Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

GDPR

Αν δεν έχω τη συναίνεση
θα έρθω πατώντας νύχτα
αργά και σιγά
θα γλιστρήσω
κάτω απ΄το ζεστό σεντόνι
ήσυχα και γαργαλιστικά
κρυφά θα εφάπτομαι
στα πιο αναπάντεχα μέρη
θα υπενθυμίζω
την παρουσία μου επιταχτικά
κάνοντας διαολιές
και με γέλια
θ' αναστατώνω την ομαλότητα
πλην  όμως
δυστυχώς είμαι η ίδια
η κανονικότητα
και συναινώ ανέκαθεν
έχω εφαρμόσει πολύ πιο πριν
πολιτικές και ρήτρες
ώστε
τίποτα να μην αντίκειται
στα επιτρεπτά όρια
μόνο τώρα
που δεν γυρνάνε πια
με βιάση οι σελίδες
και ίσως ίσως
αρχίζουν και κολλάνε ελαφρά
και το χαρτί παίρνει πια
το βάρος
του χρόνου που κιτρινίζει
τώρα δα ακριβώς
σαν τον πονηρό γέρο
που κατεβαίνει στο κελάρι κρυφά
ρίχνω πιο βαθιά
τ' αγκίστρια μου
φέρνοντας στην επιφάνεια
τα πιο κρυμμένα πάθη
και δεν θέλω πια
τη συναίνεση κανενός
μόνο
ενώπιος ενωπίω
κι εσύ
φαντασίωσή μου
εμμονική και στοχευμένη
ίσια στο κέντρο
του πιο ευαίσθητου
προσωπικού μου
και καθόλου δεδομένου

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

κανεις

καλησπερίζω  τα μεταίχμια μάτια σου  χορηγός της κάθε ήττας μου που με συνέπεια απεργάζομαι κουράστηκα να μην ξέρω κουράστηκα ν' ακολουθώ - ποιον; τι; -  οι μέρες ατελείωτες σχηματισμοί ενδημικών αντιφάσεων πάνω στο άγρυπνο σώμα των πόλεων φεύγω μια φορά φτάνω στην άκρη του βράχου απ΄την πίσω πλευρά\ ένα σκατομπιτσόμπαρο στενάζει μαζί με πλήθη νόμιμα αγνοούμενων ζώντας σ' έναν υβριδικό όρμο ο βραδυνός ουρανός εφορμούσε εκμηδενίζοντας κάθε μου υπόσταση κι έτσι, να δεις, που θα είναι το σωστό πού βρέθηκα εγώ  ένα λιπαρός λεκές μια κακοφωνία στο χαίνον χάος έλεγα θα περιμένω να ξημερώσει αλλά βυθίστηκα στη δίνη του χρόνου της επιβραδυνόμενης ανάσας σου τελικά δίκιο είχες αφήσου αφήσου στο τέλος εκεί που πρέπει θα καταλήξεις

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα