Σβήνοντας το χρόνο

Είναι το σώμα μου
δεμένο με σχοινιά
δεν μου φτάνει
μια εικόνα'
δεν μου φτάνει
σε έχω κάνει εικόνισμα
καίω το λάδι μου
για σένα
μέσα σε σένα
όταν σ' έχω
δεν το ξέρεις
μα προσεύχομαι κρυφά
όχι ότι ντρέπομαι
αλλά φοβάμαι
μην ξυπνήσω μια μέρα
και δεν έχω πια λόγο'
υπάρχω γι' αυτό
και ζω
κι όσο ποτέ
δεν το φαντάζεσαι
τόσο βαθιά
μέσα από σένα ζω
κι ούτε σκέψεις θολές
ούτε υπερβολές
πάνε πια'
τα χρόνια  που ξεγελιόμασταν
με ψέμματα
κι άλλα λόγια
τώρα ο κάθε χτύπος
μετρά διπλά
τώρα ο χρόνος
δεν είναι μια θάλασσα πλατιά
παρά ποτάμι
που τραβά
στις εκβολές του
να σε κρατήσω'
λίγο ακόμα]παραπάνω
πόσο σωστά
πόσο σοφά
μη μ' αφήνεις στιγμή να ξεχαστώ
έλα και κέρνα'
ξανά και ξανά
ζωή
για άλλη μια φορά
γι' αυτές τις ώρες
που μηδενίζει ο χρόνος
σ' ευχαριστώ