γυναίκες

γυναίκες
με μια πετσέτα
βρεγμένες κι αλλέγρες
γυναίκες
που γεννάτε
του έρωτα τις μέρες
γυρίζοντας
με τ' αυτοκίνητο
σας βλέπω
πίσω απ' τις ριγμένες γρίλιες
να νταντεύετε μωρά
ν' απλώνετε τα πάθη σας
στο στήθος επάνω
το γάλα των εραστών
δουλεύοντας σκληρά
στα ημερομίσθια του πόθου
που διαχέεται παντού
το  μέλι που ρέει
έξω απ' το βάζο
ξεχειλίζει τ άρωμα
διασχίζοντας το δρόμο
περνάει τη διάβαση
γλύκα κι ανάσα μου
πόσο είναι ποθητός
ο πόθος σου
σαν το θεριό
που το μεθά
η έξαψη
πόσο σε  νιώθω
χωρίς να ξέρεις
θα τα κλείσω όλα
ερμητικά
φυλάγοντας
όλους τους ανθούς
ορέγοντας μόνο
τους καρπούς σου
μόνο εκεί
την πείνα μου
θ' αφήσω να ξεσπάσει
κάνε μου
ό,τι είσαι
το πιο ακριβό μου δώρο
είναι στα χέρια σου
κι όλα ωραία
κι έτσι απλά
απόλυτα
δεν γίνεται αλλιώς