Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

έχω

έρχεται εκείνη η ώρα
λες
καλά ως εδώ
διανύσαμε λίγη ακόμα διαδρομή
κλείνοντας τα παράθυρα
αφήνω μέσα
ό,τι καλύτερο συμβαίνει
μέσα σ' αυτό το χώρο
που λέμε δικό μας
θωπεύοντας γλυκά
μικρές στιγμές
ζώντας ξανά
μέσα σ' αυτό το μικρόκοσμο
που γεμίζει μόνο
με αγάπη
το σπίτι αυτό
δεν θέλω
καμία θλίψη
να το περιχαρακώνει
μόνο
οι καλύτερες ώρες
θα φορτωθούμε πάλι
το σακίδιο
με τα χρειώδη της ημέρας
μέσα σ' αυτά τα πράγματα
κρατώ - και είμαι ευγνώμων -
τα γλυκά τα χείλη
τα χέρια που κράτησαν χέρια
το δέρμα που έσμιξε ζεστό
ερμητικά
σαν το πιο πολύτιμο άρωμα
ψάχνω και το βρίσκω
στο μυαλό μου
που γαληνεύει
κι εκρύγνηται
αυτά τα υλικά του έρωτα
είναι ολόγυρά μου
δικά σου
και δικά μου
γι' αυτά και ζω
γι' αυτά και τραγουδώ
μη χλευάζετε
δεν υπάρχει κάτι πιο πολύτιμο
το ορυκτό αλάτι
από το σώμα
και το μεθύσι
από την έξαψη
το ξαναζω
και δική μου σε  κάνω
καταθέτοντας
αλήθεια
και τη φωνή μου γυμνή
βρεμένη
από το λάδι
της ψυχής σου
που μου προσφέρεται
και το ξέρω
και δεν αντέχω
κι όμως αντέχω
του πόθου σου'
τον πόθο
ό,τι πιο πλήρες
και διάφανο
κατέχω








Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

Σε λέω ζωή

Αν αυτό δεν είναι ζωή τότε τι είναι  ζωή μου πες μου, απ' αυτό πιο πολύ αν το κορμί δεν έχει ψυχή τότε κουφάρι σκέτο έν' άδειο κάδρο, μια χλαλοή αν το χάδι δεν  έχει καρδιά πώς θα καιγόμασταν πες μου πώς τ άγγιγμα σου δεν θα ταν φωτιά  αν το φεγγάρι ένας δίσκος κενός τότε η αγάπη ένας ήλιος  σβησμένος, ήλιος νεκρός αν τα λόγια είναι 'μήπως' και 'αν' πως να πιστέψεις αν λέω όσα δεν λέμε μόνο μετράν αν η σιωπή  δεν είναι στάλα χρυσή τότε οι σιωπές μας φωνάζουν όσα δε λέμε κι οι δυο μας μαζί κι αν τα χρόνια μας περνάνε γοργά τότε να λες 'σ' αγαπώ' να το λες η αγάπη μένει στερνά