Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

έχω

έρχεται εκείνη η ώρα
λες
καλά ως εδώ
διανύσαμε λίγη ακόμα διαδρομή
κλείνοντας τα παράθυρα
αφήνω μέσα
ό,τι καλύτερο συμβαίνει
μέσα σ' αυτό το χώρο
που λέμε δικό μας
θωπεύοντας γλυκά
μικρές στιγμές
ζώντας ξανά
μέσα σ' αυτό το μικρόκοσμο
που γεμίζει μόνο
με αγάπη
το σπίτι αυτό
δεν θέλω
καμία θλίψη
να το περιχαρακώνει
μόνο
οι καλύτερες ώρες
θα φορτωθούμε πάλι
το σακίδιο
με τα χρειώδη της ημέρας
μέσα σ' αυτά τα πράγματα
κρατώ - και είμαι ευγνώμων -
τα γλυκά τα χείλη
τα χέρια που κράτησαν χέρια
το δέρμα που έσμιξε ζεστό
ερμητικά
σαν το πιο πολύτιμο άρωμα
ψάχνω και το βρίσκω
στο μυαλό μου
που γαληνεύει
κι εκρύγνηται
αυτά τα υλικά του έρωτα
είναι ολόγυρά μου
δικά σου
και δικά μου
γι' αυτά και ζω
γι' αυτά και τραγουδώ
μη χλευάζετε
δεν υπάρχει κάτι πιο πολύτιμο
το ορυκτό αλάτι
από το σώμα
και το μεθύσι
από την έξαψη
το ξαναζω
και δική μου σε  κάνω
καταθέτοντας
αλήθεια
και τη φωνή μου γυμνή
βρεμένη
από το λάδι
της ψυχής σου
που μου προσφέρεται
και το ξέρω
και δεν αντέχω
κι όμως αντέχω
του πόθου σου'
τον πόθο
ό,τι πιο πλήρες
και διάφανο
κατέχω








Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

κανεις

καλησπερίζω  τα μεταίχμια μάτια σου  χορηγός της κάθε ήττας μου που με συνέπεια απεργάζομαι κουράστηκα να μην ξέρω κουράστηκα ν' ακολουθώ - ποιον; τι; -  οι μέρες ατελείωτες σχηματισμοί ενδημικών αντιφάσεων πάνω στο άγρυπνο σώμα των πόλεων φεύγω μια φορά φτάνω στην άκρη του βράχου απ΄την πίσω πλευρά\ ένα σκατομπιτσόμπαρο στενάζει μαζί με πλήθη νόμιμα αγνοούμενων ζώντας σ' έναν υβριδικό όρμο ο βραδυνός ουρανός εφορμούσε εκμηδενίζοντας κάθε μου υπόσταση κι έτσι, να δεις, που θα είναι το σωστό πού βρέθηκα εγώ  ένα λιπαρός λεκές μια κακοφωνία στο χαίνον χάος έλεγα θα περιμένω να ξημερώσει αλλά βυθίστηκα στη δίνη του χρόνου της επιβραδυνόμενης ανάσας σου τελικά δίκιο είχες αφήσου αφήσου στο τέλος εκεί που πρέπει θα καταλήξεις