Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αμαχητί

Στο βλέμμα
το γλυκύτερο
ημερεύει η ψυχή
βρίσκει τον τρόπο της
κι όλα γίνονται σωστά
μέσα του γαληνεύω
δεν ζητάει κανείς πολλά
όταν ζει
έχοντας όλα
το ελάχιστο άγγιγμα
προανάκρουσμα 
για το πιο ωραίο
που ακολουθεί
σταθερά θα έρχομαι
σε αυτό
και κάθε μέρα
θα δυναμώνει
του πόθου η προσδοκία
κρατώντας την κάθε
απειροελάχιστη εντύπωση
με αυτά τρέφεται
η κάθε μύχια αίσθηση
σε αυτά το σώμα
αποκτά το νόημά του
βλέμμα υγρό
και βαθύ
σε σένα παραδίδω
τις επιθυμίες μου
για σένα
παίρνω το δρόμο
με τη χαρά 
του ταξιδιώτη
που επιστρέφει
στα γνώριμα τοπία
που ανθίζουνε μέσα μου
σ' αναγνωρίζω
από τον τρόπο
τον υγρό και λαγαρό
ας μην το στερούμαι
αυτό το υπέροχο
που μέσα μου βαθαίνει
πιο πολύ
και διαστέλλεται
στο στήθος 
στου έρωτα
την ανταπόδοση
όλα τα παραδίδω
αμαχητί

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

Χειροκρότημα

δεν πρόσεχε όλο πατούσε σε κάτι κενά κάτι ρωγμές άηχες ένα φάσμα άπλωνε άρρωστο φως έβρεχε σκόνη λέγανε πως θα περάσει υπομονή είναι ζήτημα... εξαρτάται απ' το μέτρο σύγκρισης για άλλους ένα κλείσιμο του ματιού για άλλους μια ζωή θα περάσουν όλα δεν θα σκέφτεσαι πια αν και ίσως κι εφόσον ο μαστρωπός χρόνος ασελγεί στο ανυποψίαστο σώμα παρατάσεις και παραστάσεις ο πιανίστας σκύβει επάνω από το κύμβαλο κι αναμετράται με το φοβερό κενό των παύσεων πριν το τελειωτικό χειροκρότημα