Ενσαρκώνεις

Η βροχή

στα στιλπνά κοχύλια

τ' απλώνω στην αυλή

μέσα μου αναδεύονται

οι στιγμές

το λίγο γίνεται πιο πολύ

που όσο κατακάθεται

μπορώ και μιλώ γι αυτό

ξεχύνεται από μέσα 

ορμητικά και ξέφρενα

η καρδιά ηρεμεί

κι ο νους 

όμορφα μένει εκεί

στα πιο περίτεχνά σου

σμιλεμένες μου ώρες

σας ανακαλώ

ο ύπνος έρχεται

γαλήνιος και γλυκός

όπως σε είδα

να κατεβαίνεις

από κάπου αλλού

σ' αυτό τον κόσμο

αποφασίστηκε πως

θα διαβαίνεις

με νόημα και σκοπό

να βαθαίνει κάθε αίσθηση

κάθε εντύπωση

να έχει νόημα

και πληρότητα

σαν να περπατάς

σε πλακόστρωτο βουλεβάρτο

όπως μετά τη βροχή

όλα μέσα μου 

καθρεφτίζονται

πιο καθαρά και διάφανα

το σπίτι

ανακαλεί

κάθε πάτημα

το άρωμα

γίνεται συνθήκη του βίου

απεκδύοντας

κάθε τι προσωπικό

και μικρό

όλα βιώνονται υπέρτερα

γιατί εσύ το θέλησες

να υπάρξεις

στη σφαίρα του αληθινού

από ποια πύλη

έκανες την είσοδο

κι έγινε ο κόσμος αυλαία

στα πόδια σου

να υποτάσσεται

δώσε το βήμα

θα παρακολουθήσω

κάθε κίνηση

κι  όλα τα εγγράφω

στο διαρκές πάθος

που ενσαρκώνεται

στο λίκνισμά σου