Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αίμα μου

ερχεσαι μέσα μου
και κυλάς
σαν το καινούργιο αίμα
δυνατό και ορμητικό
α, θαλερέ μου αγέρα
πάρε με
παράσυρέ με πέρα
που να μην μπορώ πια
πίσω να γυρίσω
μόνο μαζί σου
να καταχτώ
κι άλλα μακρύτερα κύματα
φοβάμαι,
είναι αλήθεια
αλλά με το δικό σου βήμα'
μπορώ να φεύγω μακρύτερα'
να φιλώ τα πόδια σου
και να μπολιάζομαι το θάρρος σου
πόση ζωή σκορπίζεις μέσα μου
και γύρω
πόσο χρώμα και φως
άπληστα ρουφάω
απ' αυτά τα μάτια
δεν είμαι εγώ
αγάπη μου
εσύ είσαι που με κατακτάς
και με παίρνεις
στα πιο όμορφα τοπία σου
κι ούτε έγνοια
ούτε σκοτάδι κανένα
θέλω μόνο με το φως
να σε κάνω δική μου
θέλω με τα μάτια ανοιχτά
να σε ονειρεύομαι
ενώ είσαι εδώ
αγάπη μου
 αν φτάνω ως την τρέλλα
ας μην  γυρίσω πίσω
αν στο λαιμό σου
γλιστράνε τα δάχτυλά μου
και τα μαλλιά σου χαϊδεύω
είναι που έχω θεό
είναι που η καρδιά μου πιστεύει
και γλυκά στο στήθος
μαζί σου χτυπά
είναι που παίρνω πίσω
τα χρόνια
και τ' απλώνω στα γαλάζια σου χέρια
είναι που ξαγρυπνώ όταν λείπεις
και που γλυκά αποκοιμιέμαι
όταν είσαι εδώ
είναι όλα όσα
μπορώ να πω
κι άλλα που μήτε ξέρω
μήτε ποτέ
θα μπορέσω καλά
να τα πω

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

Χειροκρότημα

δεν πρόσεχε όλο πατούσε σε κάτι κενά κάτι ρωγμές άηχες ένα φάσμα άπλωνε άρρωστο φως έβρεχε σκόνη λέγανε πως θα περάσει υπομονή είναι ζήτημα... εξαρτάται απ' το μέτρο σύγκρισης για άλλους ένα κλείσιμο του ματιού για άλλους μια ζωή θα περάσουν όλα δεν θα σκέφτεσαι πια αν και ίσως κι εφόσον ο μαστρωπός χρόνος ασελγεί στο ανυποψίαστο σώμα παρατάσεις και παραστάσεις ο πιανίστας σκύβει επάνω από το κύμβαλο κι αναμετράται με το φοβερό κενό των παύσεων πριν το τελειωτικό χειροκρότημα