Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αίμα μου

ερχεσαι μέσα μου
και κυλάς
σαν το καινούργιο αίμα
δυνατό και ορμητικό
α, θαλερέ μου αγέρα
πάρε με
παράσυρέ με πέρα
που να μην μπορώ πια
πίσω να γυρίσω
μόνο μαζί σου
να καταχτώ
κι άλλα μακρύτερα κύματα
φοβάμαι,
είναι αλήθεια
αλλά με το δικό σου βήμα'
μπορώ να φεύγω μακρύτερα'
να φιλώ τα πόδια σου
και να μπολιάζομαι το θάρρος σου
πόση ζωή σκορπίζεις μέσα μου
και γύρω
πόσο χρώμα και φως
άπληστα ρουφάω
απ' αυτά τα μάτια
δεν είμαι εγώ
αγάπη μου
εσύ είσαι που με κατακτάς
και με παίρνεις
στα πιο όμορφα τοπία σου
κι ούτε έγνοια
ούτε σκοτάδι κανένα
θέλω μόνο με το φως
να σε κάνω δική μου
θέλω με τα μάτια ανοιχτά
να σε ονειρεύομαι
ενώ είσαι εδώ
αγάπη μου
 αν φτάνω ως την τρέλλα
ας μην  γυρίσω πίσω
αν στο λαιμό σου
γλιστράνε τα δάχτυλά μου
και τα μαλλιά σου χαϊδεύω
είναι που έχω θεό
είναι που η καρδιά μου πιστεύει
και γλυκά στο στήθος
μαζί σου χτυπά
είναι που παίρνω πίσω
τα χρόνια
και τ' απλώνω στα γαλάζια σου χέρια
είναι που ξαγρυπνώ όταν λείπεις
και που γλυκά αποκοιμιέμαι
όταν είσαι εδώ
είναι όλα όσα
μπορώ να πω
κι άλλα που μήτε ξέρω
μήτε ποτέ
θα μπορέσω καλά
να τα πω

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Κερνάω

Καλό είναι να θυμάσαι από καιρού εις καιρόν την έβδομη σφραγίδα  του Μπέργκμαν Ποτέ δεν ξέρεις αν ο τύπος αποφασίσει να τερματίσει την παρτίδα κι αυτός ο ηθοποιός βρε παιδί μου τι όνομα Έκεροτ κάτι ανάμεσα σε 'Εκτορα και Κέρβερο ο ορισμός του τελειωτικού του οριστικού του μη αναστρέψιμου βάλε ουίσκι διάολε κερνάω

Αναπάντεχα

Είμαστε οι άλλοι πετάω ένα ένα από πανω μου τα αποφόρια που φορτώθηκα στο δρόμο και πάλι ξύνω κάτω από το δέρμα ένα στρώμα εσύ ένα παλίμψηστο αυτοί θέλοντας και μη προχωράμε όλοι μαζί καταπίνοντας όλη την απέχθεια συγχρωτιζόμενος εσμός ημών και υμών με φθίνον σθένος μέρα τη μέρα κοντινοι προορισμοί μου που δεν πρόκειτα να σας φτάσω συντρίβοντας πάνω στην πέτρα το δέρας της υποκρισίας το τέρας της αλαζονείας ανακαλυπτοντας ένα πρόσωπο οικείο και ξένο αλλοιωμένο στο εσύ ξαναγενημένο  στο άγνωστο εγώ δικό μου και δικό σου αληθινό και έντεχνο αναπάντεχο και από πάντα αναμενόμενο

Σε λέω ζωή

Αν αυτό δεν είναι ζωή τότε τι είναι  ζωή μου πες μου, απ' αυτό πιο πολύ αν το κορμί δεν έχει ψυχή τότε κουφάρι σκέτο έν' άδειο κάδρο, μια χλαλοή αν το χάδι δεν  έχει καρδιά πώς θα καιγόμασταν πες μου πώς τ άγγιγμα σου δεν θα ταν φωτιά  αν το φεγγάρι ένας δίσκος κενός τότε η αγάπη ένας ήλιος  σβησμένος, ήλιος νεκρός αν τα λόγια είναι 'μήπως' και 'αν' πως να πιστέψεις αν λέω όσα δεν λέμε μόνο μετράν αν η σιωπή  δεν είναι στάλα χρυσή τότε οι σιωπές μας φωνάζουν όσα δε λέμε κι οι δυο μας μαζί κι αν τα χρόνια μας περνάνε γοργά τότε να λες 'σ' αγαπώ' να το λες η αγάπη μένει στερνά