Ανοικονόμητο

έξω απ' την περίμετρο
στον ορίζοντα των πιθανών γεγονότων
που αν γλιστρήσεις  απρόσεκτα
 πέφτεις μέσα
στη πιο μαύρη τρύπα
του αναπόφευκτου
έβλεπες κι άλλες μέρες
να περνούν
κι ήταν γιορτή
ο κόσμος έφευγε από το πάρκο
φορώντας ακόμα τα καλά του
περνούσες γρήγορα
απ' τα φανάρια
ολοένα κυνηγώντας
τις μέσα χίμαιρες
που βυθίζονταν με παραλογισμό
τότε ήταν ανάγκη
πιο πολύ από κάθε φορά
να ελευθερωθείς
απ' τους καταναγκασμούς
να μάθεις να παίρνεις
και να δίνεις μόνο το καλό
ν' αφήνεις πίσω
το βάρος που πιέζει
στο υπογάστριο
κι εμποδίζει
τις χαρές να πλημμυρίσουν
τα φωτεινά σχήματα
του απογεύματος
μονάχα όταν
θα έρχεσαι
αποφασιστικά και στέρεα
με το σταθερό σου βήμα
και τη λαχτάρα σου
να με σκεπάζει
μ' ένα φιλί αίφνης
θ' αποκαθιστάς
τις λεπτές μου ισορροπίες
μην τύχει καμιά φορά
και με σπρώξει η θλίψη σου
στο πιο βαθύ
κι ανεξιχνίαστο πηγάδι του αδηφάγου εαυτού
ως βρέφος άκακο
θέλω να τα ζήσω όλα
αθώα κι έκπληκτα
δικά μου να τα κάνω
χωρίς εγωισμό
με άφατη αγαλίαση
μέσα στο λίκνο
του ανοικονόμητου εγώ μου