Το πέταγμα

Αχ το μαρτύριο γλυκό
να έρχεσαι
και να μην έρχεσαι
ευτυχώς
δεν φτάνουν ποτέ
οι μέρες της πλησμονής
από την ξύλινη αποβάθρα
οι γλάροι ατενίζουν
το πέλαγος
ανίδεοι
πολλών ανθρώπων φωνές
συγχέονται
και με καμώματα
θορυβούν
περνάς βιαστικά
ως και το θρόισμά σου
δεν ξέρω αν είναι
απείκασμα του νου
μόνο το άρωμα
πιστοποιεί
κι αυτό το σπίτι
άλλοτε ανασαίνει
το δικό σου σώμα
άλλοτε ουδέτερο
ένα δοχείο που παίρνει το σχήμα
της κάθε επιθυμίας
των ενοίκων του
αν είχε χορτάσει τον έρωτα
θα ήτανε σαν κάμπος
με ολόχρυσα στάχυα
αλλά και πάλι απαλά
για να πέσεις πάνω τους
να κυλιστείς γουργουρίζοντας
θα ήταν ακτή απομεσήμερου
ολομόναχη κι ηδονική
για σώματα που ενδίδουν
στα άγια μύχια ένστικτά των
ή ένα ξαφνικό  μπουρίνι
ζεστού Ιούλη
καταλαβαίνεις λοιπόν
πώς οι αισθήσεις μου
ενεδρεύουν σ' αυτό το πεδίο
κι όλο θέλω
να αποθηκεύω
και να αποθηκεύω
μικρά στιγμιότυπα σου
και λεπτομέρειες αφανεις
όλα όσα περνούν αλλιώς
απαρατήρητα
αλλά μόνο το σώμα
σε εξέγερση
μπορεί να αναγνωρίζει
θα κυλήσω
για άλλη μια φορά
ως κάτω
να ξεκινήσω
απ' τ' ακροδάχτυλα
κι όσο θα ψηλώνω μαζί σου
θ' αναγνωρίζω ξανά
την κάθε πτυχή
κάθε πέρασμα της αφής
κάθε επίγευση
κι όλα μαζί
θα φτιάχνουν
το χρονικό
της καινούριας ζωής