δειπνο

Ω δώστε μου
των χειλιών
το σκοτεινό δείπνο
με αντάλλαγμα
τα λίγα μου κρυμμένα
ενθυμήματα
α, μαρτύριο
και σύνδρομο
που με κατατρέχετε
ξυπνητός να ονειρεύομαι
κι όλο να μπερδεύω τα πόδια μου
στους δρόμους αυτού του  κόσμου
δες, άλλο δεν ζητώ
παρά
να μου δίνεσαι παράφορα
και με εξαίσια όρεξη
να μεταλαβάνεσαί μου
κρυφή μου χαρά
κι απαγορευμένη ηδονή μου
τόσο η επανάληψη
γίνεται ποθητή
στα χέρια σου
μόνο συμβαίνει
αυτή η μεταμόρφωση
ποιος εγώ
που δεν ξέρω να βάλω
το άλφα δίπλα στο βήτα
και τραυλίζω τα βήματά μου
σε χαοτικά σύμπαντα
διαδρόμων
κι επικίνδυνων θυρών
πώς γίνεται όμως
πώς
όταν συναντούμε μαζί
κάθε επόμενο
και προηγούμενο
να μη με νοιάζει
ούτε κεραία
για το τι και πώς
τόσο ελεύθερα
πετά η ψυχή μου
γύρω γύρω σου
και χαρούμενη
για λίγο ζωντανή
με το γέλιο
με το αχ
και το ξέπνοο
χείλη μου
γεύμα μου
γίνετε
και στεναγμοί μου
πριν το ξημέρωμα