ο κειμενογράφος

η μέρα διαλύεται
μέσα στην πνιγηρή της άρνηση
ανακυκλώνοντας
σκόνη, σκέψεις και ιστορίες
ο κειμενογράφος στέκεται
αναλογιζόμενος
όλα όσα θα πρέπει
ν΄αφομοιώσει
θα έλεγα εάν
ήμουν ένας επαγγελματίας
όμως
αυτό που εντέλει
αφομοιώνουμε
κι είναι το πιο ισχυρό
απ' όλα
είναι τα γυμνά πορτρέτα
των ημιδιάφανων γυναικών
κι όλο το μυστήριο
ενσωματώνεται
στην κυριολεξία
σε κορμιά
κι είναι η ομορφιά τους
η αλήθεια που περιφέρουν
μ ελάχιστη κάλυψη
γιατί άλλωστε
όλα είναι
τόσο φανερά
αποκαλυμμένα
μέσα από ένα τίποτα
μίζεροι άνθρωποι
άνθρωποι κακοί
στριμμένα γερόντια
προς της ώρας σας
και χοντρόφατσες
σκατόφατσες
κι αρουραίοι
κάντε στην άκρη
γυναίκες περνούν
δονούν τον αέρα
υπάρχοντας
ερωτικά σημαίνοντας
ακροβατώντας
στο ανεκπλήρωτο
και την πλήρωση
που διψούν
και δροσίζονται
που φλέγονται
και φλογίζουνε
ο κειμενογράφος πέθανε
ποιος τώρα
θ' απαθανατίζει
ως το τέλος
όλη αυτή
την έξαψη
καθημερινά κι απλά
όλα συμβαίνουνε
στην πλατεία
στον πεζόδρομο
στην Κυψέλη
στα καφέ
στους σταθμούς του μετρό
πολύβουη πόλη
πώς πνίγεσαι
μέσα στο χάος σου
και πάλι γεννάς
ανείπωτη ομορφιά
και νεότητα