αποκαλόκαιρο

όταν
θα έχουν φύγει
οι τελευταίο εκδρομείς
με τα μπαγκάζια φορτωμένα
και την ίδια ζάλη
που κατατρώει την ψυχή
όταν
θα πεθαίνουν τα τζιτζίκια
απ' τον μεστό τον έρωτα
ίχνη ξερά αφήνοντας
στο διψασμένο χώμα
τα κοντινά αστέρια
θα ξεμακραίνουν
σαν τα υγρά φώτα
υπνωτισμένων καραβιών
τα βραδινά μπάνια
με γυμνές πατούσες
στα ξεχασμένα βότσαλα
όταν θα πέφτουνε τα πρώτα φύλλα
παραδομένα στην κούραση
του αποκαλόκαιρου
και το κορμί θα σκιάζει
το φευγαλέο πρόωρο σύννεφο
ξέρεις πως
θ' αναζητήσω το χέρι σου
στέρεο και θεληματικό
να χαράξει επάνω στο αλάτι
το ιδρωμένο σινιάλο
της προσδοκίας
να μπορώ να λέω
δικό μου