μαίνεται

Καταποντισμένοι

μέσα στον ίδιο τον πόθο μας

κι όλο να περνά ο καιρός

ούτε γρήγορα

ούτε αργά

σαν να χει κολλήσει το τώρα

σε έναν βρόχο εφιαλτικό

η νύχτα γεννά

τυφλά παιδιά

ένας υπόκωφος άνεμος

ξύπνα από τον λήθαργο

το τέλμα της λαγνείας

οριοθετώντας τις αισθήσεις

ένα σώμα που σπαράσσεται

ούτε η θάλασσα

δεν έχει τελειωμό το πήγαινε έλα

με το κύμα

με τους καιρούς

να κυοφορούν ατσάλι

κεραυνούς 

μια σιγή εκρηκτική

αγγίζω

και δεν σε βρίσκω εκεί

σκάβω ολοένα και βαθύτερα

στα υγρά θεμέλια

να βρω τις απαρχές

άγγιξε

σφιχτά και θεληματικά 

κάνε δικό σου

αυτόν τον ορυμαγδό

που μέσα μου μαίνεται

πριν

εντός του

με ίλιγγο ανεξέλεγκτο

παραδοθώ